Χείμαρροι ιδρώτα

Χείμαρροι ιδρώτα κατακλύζουν τα 10cm² του μετώπου μου. Σε μια κίνηση απελπισίας κάνω να σκουπιστώ με ένα μωρομάντυλο, αλλά που τέτοια τύχη. Το δύσμοιρο κωλόχαρτο αυταναφλέγεται! Τα ζουμιά κατρακυλάνε μέχρι τα καλοσχηματισμένα, σχεδόν καψαλισμένα, φρύδια μου και εγώ νιώθω ότι έχω χώσει τη μούρη μου στην εξάτμιση τελευταίων προδιαγραφών ενός SUV. Σε κάθε ανάσα ακούω τα πνευμόνια μου, που είναι εσώκλειστα δια παντός κάτω από στρώματα επί στρωμάτων λίπους, να σιγοβράζουν σε θερμοκρασίες τήξης του χυτοσίδηρου. Σε κάθε βήμα που κάνω οι σόλες μου λιώνουν αφήνοντας υγροποιημένη πλαστικούρα στο οδόστρωμα της Καλλιπόλεως. Έχω αφήσει και άλλα σημάδια ανά τους καιρούς σε αυτή την οδό όπου αρκετοί φοιτητές της Λευκωσίας μίσησαν. Αυτό πιθανόν να ήταν και το βασανιστηκότερο.

Το αγγελουδάκι στο δεξιό μου ώμο με παροτρύνει να συνεχίσω αυτό το μικρό περίπατο στη Κόλαση που βιώνουν οι ορθάνοιχτη πόροι μου. “Δεν κάνει ζέστη”, με διορθώνει, “είναι απλά η ιδέα σου!”. Στο άκουσμα αυτών των λέξεων παίρνω κουράγιο και με σταθερά βήματα πάνω στη πολτοποιημένη άσφαλτο κατευθύνομαι προς τη Σχολή. Το πείσμα μου φουντώνει. “Θα τα καταφέρεις, you are bigger than this”, εικόνες με κατακλύζουν, σχεδόν νιώθω την αύρα της θάλασσας στο υπότριχο στέρνο μου και παγάκια που με ερεθιστικό ρυθμό λιώνουν αργά πάνω στο αριστερό μου κωλομέρι. Μπρρρρ!

Όμως το όνειρο δεν θα κρατήσει για πολύ. Η σιχαμένη, απόκοσμη φωνή του διαβολάκου στον αντίκρυ ώμο με προστάζει να αγκαλιάσω ένα κλιματιστικό συναυλιακών προδιαγραφών που μουγκρίζει από αγανάκτηση. Θέλει και αυτό να εξοντώσει τη πυρά. “Να το! Το βλέπεις καημένε; Σε καλεί να το ερωτευθείς. Ξέχνα το μάθημα. Μπες μέσα και παράγγειλε έναν φραπέ με παγάκια ίσα με το μπόι σου”. Και πιστέψτε με, έχω μεγάλο μπόι. Ξάφνου, συνειδητοποιώ ότι η κατάσταση τελικά είναι κατά πολλή χειρότερη από όσο μπορούσε το υπό βρασμών μυαλό μου να αντιληφθεί.

Απαίσια και τρομακτικά ντιζελοκίνητα μηχανήματα περνάνε από δίπλα μου, ξυστά. Οι αποβλακωμένοι οδηγοί τους, ταμπουρωμένοι καλά ως άλλοι πολιορκημένοι μέσα στο μικρό επίγειο αυτοκινούμενο παράδεισο τους, με παρατηρούν έστω και για λίγο καθώς με προσπερνούν τα αγρίμια που διαθέτουν. Αλλά τι είναι αυτό στα μάτια τους; Μάλλον απορία. Θα αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα πόδια τους. Είναι εφικτό κάποιος να περπατήσει; Αυτές θαρρώ πως θα είναι οι απορίες τους αν και θα στοιχημάτιζα και σε ένα μικρό ποσοστό οίκτου που πιθανόν να νιώθουν προς το λουσμένο πρόσωπο μου. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, μου υπενθυμίζω. Τους ξέρω όλους αυτούς πίσω από τα ολοστρόγγυλα τιμόνια τους που με θράσος ή και άγνοια προσπερνούν τον καψαλισμένο προσωπικό Γολγοθά μου.

Είναι ο ευκατάστατος γιατρός μου, ο γεροποτήρις περιπτεράς που καλαμαρίζει όποτε με βλέπει, ο καθηγητής μου που ανέχεται της μικρές επαναστάσεις μου (να λέω δηλαδή την γνώμη μου), ο καλοκάγαθος αλλά και μυστηριώδεις κύριος που δουλειά του είναι να κάθετε στη ίδια γωνιά κάθε βράδυ τα τελευταία 7 χρόνια (αλήθεια, σε τι χρησιμεύει;), ο σατράπης καφετζής που στο πρόσωπο του βλέπω τον βελζεβούλη, η γλυκιά κυρία που δουλεύει στο φούρνο και ίσως να ξέρει πιο πολλά για μένα από ότι η ίδια η μάνα μου και φυσικά ο συντοπίτης μου που αποφάσισε να καταταγεί στους οξαποδώ αφού όμως πρώτα τους είχε διαολοστείλει επανειλημμένα τα προηγούμενα χρόνια για την εμμονή τους με το αυτοκίνητο.

Και να μαι εδώ, μπροστά σας, αγαπητοί μου φίλοι με ήσυχο το κεφάλι να δηλώσω την μισητή ύπαρξη σας. Που υπογράφω; Καθώς μπαίνω στη καφετέρια συγκρατώ τις εμετικές διαθέσεις που μου προκάλεσε η αηδιασμένη σκέψη σας. Η κατάσταση θα ήταν χειρότερη αν δεν επενέβαινε το μοναδικό ίσως κατασκεύασμα που θέλησα ποτέ να με συνοδεύσει στο τάφο. Δύο γράμματα και μια πλαγιοκάθετος. A/C.

Radius Bass on Myspace.com

Hey guys, please check out www.myspace.com/radiusbass artist place. There you can find a few tracks of mine. Enjoy!

hubba hubba hubba

I need alcohol.I need Billy. I need sex. I need home cooked food. I need to meet some sane girl. I need to travel. I need to do something interresting. I need to live like a normal person. I need to speak to my gurou (petrovgr). I need to read something interresting written by Billy. I need holidays. That´s it. Right now I am planning to go to Germany for a week, Spain for another Jamaica for the rest of eternity (please NO MORE CYPRUS). Maybe its the exam. Maybe its the soprano sitting next to me. Maybe

Thy music, I loved. My Music!

I am person that started playing and learning music only for one reason. When I was quite young, I wondered how music was made only by “scratching” a guitar. Just like that I started music, but first I had to beg my parents to give me such an opportunity. You see dear reader, I have a sister and a brother both very old (I have 10 years difference with the youngest) which unfortunately for them, were a disaster by the time they step into the music room of the nearest Music School, next to our house. So, ‘why would be different’, my parents thought. Why would I have to show for one more time that our family is useless in music and rhythm? This is how it works in my small, abandoned country, Greece. People easily take for granted that they are useless just because ‘it is not in the family’!

For my fortune, my parents gave me a chance, and I will be grateful to them for the rest of my life. I started music, and after 3 years playing on the piano, Bach and Tchaikovsky, I unexpectedly found out the jazz player inside me… It was the first time I heard the pentatonic, when my teacher decided just to play something for me so that I can see different styles of music. I was amazed. This very feeling still conquers my hearing whenever I play a pentatonic scale; also known as a Blues-Scale!

After some years of experimenting with various bands and music styles, I bought my first personal computer and the first thing I did, was of course to record my ideas. Gradually, I composed my first song. This one! And right now I am working on a huge range of music styles that are able to be made with the help of a computer and my Midi-Keyboard. I hope you like it…personally, I stopped listening to this song, when I realized how childish and maybe oversimplified the tune and melody was. But of course it is my music and I am Da Creator! So, I have to judge and criticize hard, because otherwise someone else will do it for me and then it is not going to feel the same…I also started composing in various music styles, till then! I am not writing any kind of electronic any more, but more 'natural' music styles, like jazz, blues, rock and mixtures.

Enjoy/ I will post more of my songs, as the moon phases pass through our own eyes!

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ-ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΟΠΩς ΣΥΝΟΔΕΥΣΑΤΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΑΣΜΑ: ΚΛΙΚ ΕΔΩ! Το ακόλουθο κείμενο μου έχει δημοσιευθεί στην ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ του Πανεπιστημίου Κύπρου:

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ-ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Αλήθεια έχετε παρατηρήσει ποτέ τα πρόβατα; Όχι δεν ασχολούμαι με τους αξιαγάπητους αμνούς, ήταν ρητορικό το ερώτημα! Ας το θέσω αλλιώς. Έχετε δει ποτέ πρόβατα να ακούν μουσική; Εγώ πάντως τα βλέπω καθημερινώς και μετά μεγάλης ευχαρίστησής μου θα έλεγα. Μικρά και μεγάλα, σε όλες τις αποχρώσεις του άσπρου κτλ… Όλα ακούν, είτε το πιστεύετε είτε όχι! Ας αφήσω, όμως, τις λέξεις να γαργαλήσουν τα αυτάκια σας.

Είμαι, λοιπόν, χαρούμενος που σε αυτό το παρθενικό μου άρθρο για την Φοιτητική θα ασχοληθώ με ένα θέμα που ίσως να μην το αντιλαμβάνεται ο «πολύς ο κόσμος». Ίσως γιατί αυτοί αντιπροσωπεύουν το «θέμα».

Και επανέρχομαι. Τα πρόβατα, που λέτε, ακούν μουσική! Μάλιστα σε ιδιαίτερα μεγάλες δόσεις επί καθημερινής βάσεως. Και ακούν, φυσικά, μουσική για πρόβατα! Επωφελούμαι των λεγομένων μου και επεξηγώ σε ρυθμό power metal συγκροτήματος, εκ Σκανδιναβίας προερχόμενο: «Πριν πολλά-πολλά χρόνια ένας καλός κύριος είπε να φτιάξει κάτι σχηματάκια που θυμίζουν σταφύλια, μαύρου και άσπρου χρώματος. Έκανε εφτά (7) σταφύλια και τους έδωσε ονόματα από την Βίβλο (όχι, δεν τον έκαψαν στη Πυρά). Κατά ένα περίεργο τρόπο απέκτησαν σε ρυθμό power metal συγκροτήματος, εκ Σκανδιναβίας προερχόμενο, ιδιαίτερα μεγάλη φήμη (όχι δεν το έκαψαν στη Πυρά για άλλη μια φορά!). Οι νότες της μουσικής, για τις οποίες είναι ο λόγος, αποτέλεσαν το κοινό τρόπο έκφρασης που αναζητούσαν οι μουσική δημιουργοί ανά την υφήλιο. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν μουσικά έργα απείρου «κάλλους» και ψυχικής ευχαρίστησης που «ανασταίνουν και νεκρούς», όπως πολύ σοφά θα έλεγε και μπάρμπας μου. Τέτοια κομμάτια θεωρούνται (όχι μόνο από εμένα αλλά και από μπάντες power metal εκ Σκανδιναβίας προερχόμενες…) τα πολύ γνωστά σε όλους μας: Ρέκβιεμ σε Ρε ελάσσονα του Μότσαρτ, Για την Ελίζα του Μπετόβεν, Οι Τέσσερεις Εποχές του Βιβάλντι, το Γεια της Βανδή, το Αγάπη από Νάιλον της/του Βίσση… ο κατάλογος είναι ατελείωτος, ο συναγωνισμός μεγάλος, τα λεφτά λίγα και πολύ για να τα μοιραστούν! Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έργα τέτοιας (πλατινένιας και βάλε) αξίας».

Είναι αδύνατον να μην συγκλονιστεί ένα νοήμον άτομο από την δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία αυτών των ανθρώπων που πρώτοι προσπάθησαν να φέρουν μια «άλλη πνοή» στo status quo των μουσικών δημιουργημάτων. Ο καθένας βέβαια προσέθεσε με την σειρά του και κάτι το καινούριο στα μουσικά ρεύματα τις εποχής του. Ο Μότσαρτ προσπάθησε να αποφύγει τη Θεομανία που είχε κατακλύσει τη μουσική του Μεσαίωνα (αυτόν μάλλον θα τον έκαιγαν αν δεν πέθαινε από «άγνωστα αίτια»), ο Μπετόβεν έφερε την μουσική στα όρια της και ο Φοίβος την EMI και τη Heaven στην Ελλάδα! Είναι σίγουρο πως αν ο Θεός άκουγε τα εξαιρετικής εμπνεύσεως και πρωτοτυπίας δημιουργήματα του τελευταίου, θα κήρυττε Κατακλυσμό νάμπερ 2 (στο σενάριο προβλεπόταν και Κιβωτός νάμπερ 2 σχήματος φέρυ-μπόουτ, αλλά δεν έγκρινε το κονδύλιο η ΦΕΠΑΝ= Φοιτητική Ένωση Πανεπιστημίου 'Κύπρου')…Όταν βλέπω τις κατακτήσεις του ανθρώπινου νου με πιάνει ένα ρίγος για το πόσο…ΠΡΟΒΑΤΑ είμαστε!

Και τώρα που αρχίζει να φαίνεται στο βάθος των εκφράσεών μου η βασική θέση του άρθρου, θα ήθελα να διαλευκάνω μερικά σημεία που ειπώθηκαν στα προειρημένα. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό πώς τα «πρόβατα» είναι μια μεταφορά που χρησιμοποιείται από το συγγραφέα, για να αποφύγει το λιθοβολισμό από φανατικούς υποστηρικτές της Ποπ μουσικής μετά τη δημοσίευση του παρόντος άρθρου. Από την άλλη, όμως, κινδυνεύω από φανατικούς Οικολόγους…Ευτυχώς που έρχονται εκλογές και έτσι έχουν ΚΑΙ αυτοί να παίξουν με κάτι! Η μουσική, λοιπόν, των συμπαθέστατων θηλαστικών με το άσπρο τρίχωμα χαρακτηρίζεται από πρωτόγνωρους ρυθμούς που ξυπνάνε και τα πιο βαθιά συναισθήματα (κάτι σαν το Herbal Essences) και από μελωδίες που θα ζήλευε και ένα power metal συγκροτήματα, εκ Σκανδιναβίας προερχόμενο…Εεε, συγνώμη…η προηγούμενη φράση αφορούσε το επόμενο άρθρο μου για την Ροκ μουσική! Λάθη γίνονται.

Διορθώνομαι και συνεχίζω. Η μουσική των προβάτων, λοιπόν, έχει τον «ήχο του φελλού». Είναι ευρείας εμβέλειας σε χώρες όπως το Τρινιτάν και Τονμπάκο, η Γουαδελούπη, τα Νησιά Φίτζι, η Ελλάδα και η Κύπρος…και σε άλλες χώρες που η νοημοσύνη των ανθρώπων μετριέται σε παράδες. Το αν μια χώρα διαθέτει αρκετά σημαντική παράδοση δεν επηρέασε καθόλου τους πολίτες της να παρατήσουν πανάρχαιες μελωδίες της φυλής τους και να καταφύγουν στον «ήχο του φελλού». Αλλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εν λόγω μουσικής είναι η αυξημένη παραγωγή της κάτι που από μόνο του δείχνει το πόσο πρόχειρη και κατώτερη είναι η δουλειά σε ένα «μοντερνοεντεχνοελληνικοτρέντι» δίσκο. Εν ολίγης: «Ποπ…όπως ο φελλός»! Πιστεύω πως αν συνεχίσω να γράφω τοιουτοτρόπως στη Φοιτητική, σε λίγο καιρό δεν θα έχω φίλους! Δυστυχώς, όμως, δε μπορώ να ανεχτώ άτομα που μεγάλωσαν και ας πούμε ότι «ωριμάσαν», να ακούνε μουσική που το μόνο που μπορεί να προσφέρει σε έναν άνθρωπο είναι χαμένες ώρες από την ούτως ή άλλως ανιαρή ζωή του. Δεν λέω να γίνουμε όλοι οι επόμενοι συνθέτες που θα μείνουν στην αιωνιότητα για τις συνθέσεις τους, αλλά ούτε και εντελώς…ΠΡΟΒΑΤΑ!

Αυτά τα λίγα συνιστούν το πρώτο μου άρθρο για την Φοιτητική, που ελπίζω (όπως είπα και στην αρχή) να γαργάλισε τα αυτάκια σας. Τέλος το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο είναι ανοικτό σε όλους σας (όσοι τουλάχιστον φτάσατε ως εδώ) για επικοινωνία. Εις το επανειδείν και μην ξεχνάτε η: ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ…μπέ-μπέ!!!

Υ.Γ: Δεν έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά μάλλον στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθώ με τα σκυλιά! You know what I’m talking about…

[Vasilis-Billy Petrides]

^{bpetridis@gmail.com}