Στο ημεροbilly

Το υπουργείο Παιδείας, αναρωτιέται...

2008-12-18T02:59:00.004+01:00

Αυτό είναι το κράτος με την κουκούλα...του χαφιέ

Ορίστε τι έστειλε ο κ. Στυλιανίδης σε όσους "τόλμησαν" να διαδηλώσουν...

Με εγκύκλιό του που χαρακτηρίζεται «εμπιστευτική» το Υπουργείο Παιδείας ζητά από όλα τα γραφεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας να διεξάγουν έρευνα και να αναφέρουν όλους τους καθηγητές και διευθυντές Γυμνασίων και Λυκείων οι οποίοι συνόδευσαν μαθητές σε συγκεντρώσεις και πορείες έτσι ώστε να υποστούν άμεσες διοικητικές κυρώσεις.

Ελευθερια και Αξιοπρεπεια. Αμεσοδημοκρατία!

2008-12-13T22:46:00.002+01:00

Ελευθερια και Αξιοπρεπεια

Δεκέμβριος 13, 2008 — plagal

Μανιφέστο για τους Καιρούς που Ζούμε!

Την τελευταία εβδομάδα η μαθητιώσα νεολαία βρίσκεται στους δρόμους. Την τελευταία εβδομάδα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας ξελασπώνουν τα παιδιά μας. Τώρα έρχεται η δική μας ώρα. Από εδώ και πέρα αρχίζει αυτή η ανένδοτη αλληλουχία γεγονότων, που βάζει εμάς να γράφουμε ιστορία. Από εδώ και πέρα αρχίζουμε όλοι να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας με σκοπό να αλλάξουμε τις ζωές μας.

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι’ αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, πετάμε στα σκουπίδια ό,τι μας μπλοκάρει, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα.

Κάνουμε από τα πιο απλά, όπως :

Πιάνουμε κουβέντα με όλους για όλα, όχι τα συνηθισμένα αλλά αυτά που μας βασανίζουν.
Γράφουμε μόνοι μας ή με άλλους ένα φλογερό κείμενο, το βγάζουμε φωτοτυπίες και το μοιράζουμε στον κόσμο.
Παίρνουμε με τους φίλους μας φύλλα ταπετσαρίας, γράφουμε σε αυτά συνθήματα που μας αρέσουν όπως “όλοι στους δρόμους”, “κάντε συνελεύσεις παντού” και τα κολλάμε σε όλα τα λεωφορεία. Το μήνυμά μας να φτάσει σε όλη την πόλη.
Κάνουμε αυθόρμητες εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, ό,τι γουστάρει και αγαπά ο καθένας.
Πηγαίνουμε στις καταλήψεις των μαθητών, κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούμε αυτά που έχουν να μας πουν, τα στηρίζουμε ψυχολογικά.
Συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις.
Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας. Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου τιμωρείται με απουσία από την ιστορία. Έχει ωραίο Ήλιο και ωραίους Ανθρώπους έξω.

Μέχρι τα λίγο πιο πολύπλοκα, όπως :

Όσοι συμμετέχουμε σε κινήματα πόλης και συλλόγους καλούμε σε τοπική πορεία και μετά λαϊκή συνέλευση. Αν μπορούμε, καταλαμβάνουμε κάποιο δημόσιο χώρο και τον κάνουμε σπίτι μας, καλώντας εκεί τοπικές συνελεύσεις. Στις συνελεύσεις συζητάμε αρχικά ό,τι μας βασανίζει, από το πιο απλό ως το πιο σύνθετο και μετά προτείνουμε και συζητάμε λύσεις. Μεταξύ μας την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών την αφήνουμε στους πολιτικούς.

Όσοι συμμετέχουμε σε σωματεία εργαζομένων σπάμε επειγόντως ό,τι έχει μπλοκάρει τη δράση τους ως τώρα. Περνάμε ψηφίσματα, καλούμε τους εργαζομένους για συμμετοχή στις πορείες και στις συνελεύσεις μας, ενισχύουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες, συντονιζόμαστε με άλλα σωματεία, καλούμε σε απεργία. Ξεπερνάμε χωρίς πολλά πολλά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες, αν είναι διεφθαρμένες και εμποδίζουν σε όλα αυτά.

Όσοι συμμετέχουμε σε κόμματα ή σε αρτηριοσκληρωμένες καταστάσεις δεν υπακούμε σε γραμμές. Η δική μας άποψη για τα πράγματα έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή της γραμμής. Όπως και η άποψη του διπλανού. Η αλήθεια της γραμμής δεν καλύπτει την αλήθεια κάθε ανθρώπου. Η αλήθεια κάθε ανθρώπου όμως αλλάζει την πραγματικότητα. Και αυτό γίνεται εδώ και τώρα.

Μην κοιτάτε αποσβολωμένοι όσοι διαβάσατε το κείμενο.

Αυτά όλα και άπειρα άλλα ήδη συμβαίνουν. Απλώς έτυχε και δεν το πήρατε χαμπάρι.

Προς τους δημοσιογράφους : Να χαρείτε, σταματήστε να βιντεοσκοπείτε ή να μεταδίδετε τα δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Εντάξει, ακούσαμε εκατομύρια φορές για τα 250 καταστήματα που έπαθαν ζημιές. Για τη νεολαία όμως, για την κοινωνία και τα προβλήματά της δεν ακούσαμε τίποτα. Τι νομίζετε ότι όλοι αυτοί που γεμίζουν τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις κτλ είναι βαλτοί? Έχετε καταντήσει πια γραφικοί. Όσο και να θέλετε, ο κόσμος πλέον για πρώτη φορά συζητάει και κατεβαίνει στους δρόμους για άλλα πράγματα από αυτά που του μεταδίδετε. Συνεχίστε αυτή τη χαζή κωμωδία. Αυτή τη φορά θα την παίζετε χωρίς θεατές.

Προς τους καλλιτέχνες : Καιρός να βγείτε στους δρόμους. Δεν γίνατε αυτό που γίνατε, για να εκτελείτε μπροστά σε κλειστά μάτια/ώτα. Γεμίστε την πόλη με δρώμενα. Πάτε στις συνελεύσεις και προτείνετε θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και θα δείτε ανταπόκριση. Κατεβείτε στις διαδηλώσεις με δρώμενα. Τι ακριβώς περιμένετε, για να σταματήσετε τον εκφυλισμό στον οποίο έχει φτάσει η τέχνη σήμερα?

Προς τους ανθρώπους του πνεύματος : Εδώ δύσκολα τα πράγματα. Εσάς σας έχει βαρέσει τόσο η μαλακία τα τελευταία χρόνια, που σημερά έχετε φτάσει στο σημείο να αναμασάτε την προπαγάνδα των καναλιών, που μεταδίδει το κράτος. “Όχι άλλη Βία”, “Βάνδαλοι”, “γνωστοί - άγνωστοι”, “τα παιδιά σήμερα δεν έχουν καλή ανατροφή”. Ξυπνήστε από τον λήθαργο, στον οποίο έχετε περιπέσει και ως γερασμένα μυαλά που είστε ενωθείτε και εσείς με τον κόσμο και κάντε ένα ελάχιστο κάτι. Η πνευματική “πρωτοπορία” αυτής της κοινωνίας είστε αναντίστοιχη της εποχής και αυτό είναι η χειρότερη βρισιά για εσάς.

Προς τους πολιτικούς : Αφού δεν υπάρχετε, που δεν υπάρχετε, δεν πάτε σπίτια σας? Στις τελευταίες εκλογές υπήρχε ένα μπλουζάκι που έλεγε “ψήφο σε κανένα πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου”.

Προς τους “καπιτάλες” : Μμμ, κάτι μου λέει ότι τελικά εσείς παίρνετε όλες τις αποφάσεις άρα εσείς είστε και το πρόβλημα. Φροντίστε να συνηθίσετε αυτούς τους καιρούς που ζούμε σε μία άλλη ποιότητα δημοκρατίας. Κάτι τρίζει? Μην φοβάστε, μάλλον είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια σας.

(κειμενο inlovewithlife, εικονα panoramas)

Οι Μεμονωμένοι...

2008-12-13T19:09:00.003+01:00

Μερικοί μόνο από τους "κακούς" με βίλες που συχνάζουν σε περίεργες γειτονιές και φυσικά αποτελούν "ατυχή" συμβάντα...ή παρεξήγηση...

Μεμονωμένη βία, μόνιμη ατιμωρησία

2008-12-13T18:51:00.005+01:00

Μεμονωμένη βία, μόνιμη ατιμωρησία

Οργιο κρατικής βίας

Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

Τον πρώτο που τους φάνηκε ύποπτος για την κλοπή ενός αυτοκινήτου, τον έσπασαν στο ξύλο. Κάποιος άλλος υποδείχθηκε ως πορτοφολάς και εκτελέστηκε. Ενας τρίτος φορούσε... λάθος χρώμα παπούτσια και βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα. Ποιος έχει δώσει το δικαίωμα στους αστυνομικούς να ξυλοφορτώνουν, να απειλούν και να σκοτώνουν τους πολίτες; Για την Ιστορία, ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τούς είχε πει κάποτε: «Το κράτος είστε εσείς». Και αυτοί, από τότε, το έδεσαν κόμπο.

0/4/1976: Ο Σιδερής Ισιδωρόπουλος, 16 ετών, μαθητής και μέλος της αριστερής οργάνωσης «Κ.Ο. Μαχητής», κόλλαγε αφίσες στην πλατεία Κοτζιά για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς, όταν κατέφθασαν τα αστυνομικά όργανα για συλλήψεις. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο στην Πειραιώς. Η κηδεία του μετατράπηκε σε μαχητική διαδήλωση με κεντρικό σύνθημα «Κάτω η Νέα Τρομοκρατία».

25/5/1976: Ο τότε υπουργός Απασχόλησης της κυβέρνησης Καραμανλή, ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, με τον περίφημο «αντισυνδικαλιστικό νόμο 330», γίνεται το «κόκκινο πανί» για τους εργαζομένους, οι οποίοι προχωρούν σε κινητοποιήσεις. Στις 25 Μαΐου, κατά τη διάρκεια πανεργατικού συλλαλητηρίου, οι συγκρούσεις πολλαπλασιάστηκαν. Μια «αύρα» (θωρακισμένο αυτοκίνητο καταστολής διαδηλώσεων) της Αστυνομίας, ενώ καταδίωκε διαδηλωτές, σκότωσε μια μικροπωλήτρια, την 67χρονη Αναστασία Τσιβίκα.

11/7/1978: Ο Βασίλης Τσιρώνης, γιατρός, βρήκε τον θάνατο κατά τη διάρκεια νυχτερινής εισβολής των, νεοσύστατων τότε, Μονάδων Εθνικής Ασφάλειας στο σπίτι του. Ο Τσιρώνης είχε νωρίτερα κηρύξει το διαμέρισμά του «ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος» και κάθε ημέρα έβγαινε στο μπαλκόνι του και με μεγάφωνα ή με έναν φορητό τηλεβόα διάβαζε στο συγκεντρωμένο πλήθος τα «πολεμικά ανακοινωθέντα» του ενάντια στο «κράτος των μαύρων» (εννοώντας των φασιστών). Ο Τσιρώνης έπεσε νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

28/10/1980: Ο Τάσος Μαγλαρίδης συμμετείχε σε συγκέντρωση αντιστασιακών στη Θεσσαλονίκη, στις 28 Οκτωβρίου 1980. Οταν οι διαδηλωτές επιχείρησαν να παρελάσουν στη Νεάπολη, δέχτηκαν επίθεση της αστυνομίας. Ο 76χρονος, χτυπημένος άσχημα, μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ για να υποκύψει στα τραύματά του ένα μήνα μετά.

16/11/1980: Επτά χρόνια μετά τη μεγάλη εξέγερση, στις 16 Νοεμβρίου του 1980 οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου κορυφώθηκαν με την καθιερωμένη πορεία. Η κυβερνητική απαγόρευση για πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία πυροδότησε τις αντιδράσεις μεγάλης ομάδας διαδηλωτών, η οποία επιχείρησε να σπάσει τον κλοιό των αστυνομικών που είχαν παραταχθεί στη Βασιλίσσης Σοφίας μπροστά στη Βουλή. Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν και συνέλαβαν τη Σταματίνα Κανελλοπούλου, 21 χρόνων, εργάτρια, την οποία χτύπησαν -σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής- μέχρι θανάτου. Σε άλλο σημείο της Αθήνας δολοφονήθηκε με παρόμοιο τρόπο και ο 26χρονος Ιάκωβος Κουμής.

15/8/1985: Ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί από περιπολικό και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, μετά την άρνηση της τελευταίας να γίνει έλεγχος στο αυτοκίνητό της. Η κοπέλα ήταν 22 ετών.

17/11/1985: Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1985, ο μαθητής Μιχάλης Καλτεζάς σκοτώνεται από αστυνομικό κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε τον νεαρό στην οδό Σολωμού στα Εξάρχεια, καθώς αυτός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές για να διαφύγουν. Προηγουμένως είχαν επιτεθεί σε κλούβα της αστυνομίας σταθευμένη στην οδό Στουρνάρη. Ο θάνατός του προκάλεσε κύματα οργής.

Ο Αθανάσιος Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο, καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν «εν βρασμώ ψυχής».

9/2/1986: Ο 17χρονος Μανώλης Κανδονολέων, επιβάτης σε κλεμμένο αυτοκίνητο, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς έπειτα από καταδίωξη. Τα ονόματα των δραστών δεν έγιναν ποτέ γνωστά και δεν επακολούθησε δίκη.

3/9/1986: Ο Αγγελος Μαυροειδής, 60 ετών, εργάτης της ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, πραγματοποιούσε μαζί με 650 συναδέλφους του καθιστική διαμαρτυρία έξω από το υπουργείο Βιομηχανίας, ύστερα από άρνηση της τότε υφυπουργού Βάσως Παπανδρέου να τους δεχτεί για το θέμα της μη καταβολής δεδουλευμένων τους. Αστυνομικοί τούς απώθησαν βίαια, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του. Πέθανε από μετατραυματική επιπλοκή στο ΚΑΤ λίγες μέρες μετά.

4/1/1987: Ο αστυνομικός της Ασφάλειας Παντελής Χατζής σκότωσε, ύστερα από λογομαχία, τον 19χρονο Λουκά Γράψα.

14/6/1988: Ο αστυνομικός Θωμάς Μακρής δολοφονεί με το περίστροφό του τον Νίκο Παπαγγελάκη μέσα σε ουζερί, ύστερα από μεταξύ τους παρεξήγηση.

8/3/1990: Ο 37χρονος αστυφύλακας Γρηγόρης Σπυράκος πυροβολεί και σκοτώνει τον 15χρονο διαρρήκτη βίντεο κλαμπ, Δημήτρη Κίκερη στην Πρέβεζα. Το θύμα ήταν παγιδευμένο στην τουαλέτα του «βιντεάδικου» που λίγο πριν είχε επιχειρήσει να διαρρήξει.

10/1/1991: «ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗ». Χαρακτηρίστηκε ως η μαζικότερη επίθεση κατά πολιτών από τις δυνάμεις καταστολής. Την επαύριο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα, μικροεπεισόδια στις παρυφές διαδήλωσης στην Αθήνα κατέληξαν σε πολύωρες συγκρούσεις νέων με τα ΜΑΤ. Ενα από τα εκατοντάδες δακρυγόνα που ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών προκάλεσε πυρκαγιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα και στο κτίριο του «Κ. Μαρούση». Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν ο 32χρονος επιχειρηματίας Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος δικηγόρος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος χρυσοχόος Ιωάννης Νεμετζίδης κι ένα -αγνώστων στοιχείων- νεαρό άτομο. Παρά την ύπαρξη πλήθους επώνυμων μαρτύρων για τα αίτια της πυρκαγιάς, η υπηρεσιακή ΕΔΕ έκλεισε την υπόθεση κάνοντας λόγο για «εμπρησμό του κτιρίου από αναρχικούς». Αργότερα, σύμφωνα με το βούλευμα του συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών (3418/1997), η πυρκαγιά χαρακτηρίστηκε βομβιστική ενέργεια και αποδόθηκε είτε σε ρίψη βόμβας μολότοφ από τους αναρχικούς είτε σε ρίψη δακρυγόνων με ειδικά τουφέκια από τους αστυνομικούς.

10/1/1994: Ο 28χρονος Θοδωρής Γιάκας, κάνοντας τη νυχτερινή βόλτα του στην ερημιά του Μοσχάτου, βρίσκεται νεκρός από σφαίρες αστυνομικών. Ο λόγος; Αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία του σε αστυνομικούς και τράπηκε σε φυγή. Δέχτηκε πισώπλατα τέσσερις σφαίρες από τον αρχιφύλακα Ευάγγελο Λαγογιάννη. Μετά το φονικό, το θύμα παρουσιάστηκε ως επικίνδυνος δραπέτης ψυχιατρείου, ωστόσο ο Τύπος της εποχής χαρακτήρισε το γεγονός «εν ψυχρώ δολοφονία».

21/1/1991: Ο 25χρονος Τούρκος πρόσφυγας Σουλεϊμάν Ακιάρ συλλαμβάνεται στην Αθήνα με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών. Σακατεμένος από τα βασανιστήρια, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ όπου ξεψύχησε στις 29 Ιανουαρίου. Τον άγριο βασανισμό του θύματος από τους αστυνομικούς της Δίωξης Ναρκωτικών επιβεβαίωσε ο ιατροδικαστής Μπεναρδής, ωστόσο η μήνυση που έγινε μπήκε στο αρχείο.

16/5/1992: Ο αστυφύλακας Σεραφείμ Σταθογιάννης πυροβόλησε και σκότωσε τον 41χρονο Νικόλαο Σιακαπέτη, ιδιοκτήτη μπαρ, ύστερα από συμπλοκή.

13/4/1993: Στον Πόρο, ο αρχιφύλακας Ηλίας Σταματόπουλος τραυματίζει βαριά τον 40χρονο σερβιτόρο Τάσο Σωτηράκη και πυροβολεί και σκοτώνει τον 26χρονο Γιάννη Τζίτζη. Το Κακουργιοδικείο Πειραιά καταδίκασε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη και πρόσκαιρη κάθειρξη 17 χρόνων τον δράστη. Σημειώνεται ότι ο Σταματόπουλος στο παρελθόν είχε παραπεφθεί στο πειθαρχικό συμβούλιο του Σώματος για άλλα παραπτώματα.

12/9/1993: Στη Βέροια, νεαρός Αλβανός, ο οποίος σύμφωνα με καταγγελία προσπαθούσε να διαρρήξει δυο αυτοκίνητα, έπεσε νεκρός από σφαίρα του ανθυπαστυνόμου Αντώνη Δελλά. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομίας, ο Δελλάς πυροβόλησε ενώ βρισκόταν σε άμυνα.

22/11/1993: Ο 26χρονος Δημήτρης Ε. Γλυκογιάννης δέχτηκε μια σφαίρα στην κοιλιά από πυροβολισμό που του έριξε ο αστυφύλακας Λυκογιάννης το βράδυ της 22ης Νοεμβρίου στη Νέα Χαλκηδόνα.

Ο νεαρός -κατάδικος για φόνο σε πολυετή κάθειρξη- είχε δραπετεύσει τον Ιανουάριο του ίδιου έτους και έκτοτε η Αστυνομία τον αναζητούσε. Εκείνο το βράδυ, αστυνομικοί του τμήματος Σεπολίων προσπάθησαν να τον παγιδεύσουν. Ο Γλυκογιάννης προσπάθησε να διαφύγει με αυτοκίνητο, κάνοντας ταυτόχρονα μια «ύποπτη κίνηση». Ο αστυφύλακας Λυκογιάννης εξέλαβε την κίνηση του διωκόμενου ως προσπάθεια να τραβήξει πιστόλι και πυροβόλησε, πετυχαίνοντας τον κατάδικο στην κοιλιά. Ο Γλυκογιάννης επέζησε. Αργότερα αποδείχτηκε ότι δεν οπλοφορούσε.

20/2/1994: Στο χωριό Δαλαμανάρα Αργους, αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε Αλβανό λαθρομετανάστη στη διάρκεια συμπλοκής σε πορτοκαλεώνα. Πλήρωμα περιπολικού ερευνούσε για λαθρομετανάστες στην περιοχή, όταν είδε δύο από αυτούς να τρέχουν. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, ο ένας από τους Αλβανούς γύρισε πίσω, έβγαλε ένα μαχαίρι και όρμησε πάνω τους. Ο αστυνομικός Αντώνης Μεζίνης τράβηξε το υπηρεσιακό του πιστόλι και πυροβόλησε μία φορά στο κεφάλι τον Αλβανό, που έπεσε νεκρός.

25/2/1995: Επεισόδιο με θύμα νεαρό Αλβανό συνέβη στην αγροτική περιοχή Κρανιές της Φλώρινας. Ομάδα αστυνομικών του αποσπάσματος Ψαράδων Φλώρινας είχε στήσει ενέδρα σε Αλβανούς λαθρομετανάστες. Κατά τη διάρκεια του ελέγχου σε 18 λαθρομετανάστες, ο 18χρονος Αλμπερτ Κούκα έβγαλε -σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας- μαχαίρι. Τότε ο Σωκράτης Παπαδόπουλος, μέλος του αποσπάσματος, προσπάθησε να τον αφοπλίσει. Το περίστροφο του αστυνομικού, όπως αναφέρουν οι καταθέσεις των συναδέλφων του, εκπυρσοκρότησε με αποτέλεσμα ο 18χρονος να τραυματιστεί θανάσιμα στο πρόσωπο.

20/1/1996: Κατά τη διάρκεια επιχείρησης-«σκούπα» στη Σκάλα Ωρωπού, ο αστυνόμος Διονύσης Καρακαϊδός σκοτώνει Αλβανό μετανάστη. Το όπλο του αστυνομικού «εκπυρσοκροτεί» κατά τη διάρκεια της καταδίωξης του υπόπτου.

6/4/1996: Ο 25χρονος Αποστόλης Κεραμιδάς δολοφονείται από αστυνομικούς στη Νίκαια. Το θύμα, μαζί με τον συνομήλικο φίλο του, Κώστα Κάλφα, το βράδυ της συμπλοκής ετοιμάζονταν να ληστέψουν μεγάλο σουπερμάρκετ της Νίκαιας. Περιπολικό της Αμεσης Δράσης έσπευσε στην περιοχή και καταδίωξε τους επίδοξους ληστές, με αποτέλεσμα τον θάνατο του Αποστόλη Κεραμιδά.

14/6/1996: Για δύο... καρπούζια, ο αγροφύλακας Αθανάσιος Μάτος δολοφόνησε τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι στο χωριό Αργυροπούλι της Λάρισας. Ο 58χρονος Αθανάσιος Μάτος πυροβόλησε με 32άρι περίστροφο τον 20χρονο στο στήθος. Ο αγροφύλακας μετέφερε τον νεαρό στο Κέντρο Υγείας Τυρνάβου, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

5/6/1996: Ο 26χρονος αστυφύλακας Ηρακλής Νικολόπουλος δολοφόνησε τον Γιώργο Φραγκογιάννη, 37 χρόνων, και τραυμάτισε τον Θεμιστοκλή Καλαποθαράκο, 33 χρόνων, σε νυχτερινό κέντρο του Π. Φαλήρου. «Το 'χα πάρει απόφαση εδώ και ένα χρόνο να τους πιστολίσω», είπε στους συναδέλφους του όταν συνελήφθη.

Τον Φεβρουάριο του 1996 είχε λάβει αναρρωτική άδεια αορίστου διαρκείας, επειδή παρουσίασε «ψυχολογικά προβλήματα και συνεχόμενη συναισθηματική διαταραχή». Στις αρχές Νοεμβρίου οδηγήθηκε στο δικαστήριο, όπου δήλωσε πως «είχε αποστολή να καθαρίσω την κοινωνία». Η ομολογία του δεν έπεισε τους δικαστές, που τον καταδίκασαν σε ισόβια.

23/6/1996: Ο αναρχικός Χριστόφορος Μαρίνος, 29 ετών, «συνήθης ύποπτος» στις λίστες της Αστυνομίας, βρίσκεται νεκρός κάτω από «περίεργες» συνθήκες στην καμπίνα 53 του πλοίου «Πήγασος».

22/11/1996: Σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά, ο 32χρονος αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης σκοτώνει με αυτόματο Μ5 τον 45χρονο Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη -ο οποίος βρισκόταν ακινητοποιημένος στο έδαφος. Ο Τρίμης, μολονότι του αποδίδεται κατηγορία για ανθρωποκτονία από πρόθεση, αφήνεται ελεύθερος.

8/2/1997: Ο 19χρονος Αλβανός Εριόν έχασε τη ζωή του όταν «εξοστρακίστηκε» η σφαίρα από το όπλο του αστυνομικού Μιλτιάδη Ανδρεόπουλου. Ο θάνατος του νεαρού είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών και με ανακοινώσεις τους το ΚΚΕ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ έκαναν λόγο για εν ψυχρώ δολοφονία. «Ηταν ατύχημα...», θα ισχυριστεί απολογούμενος ο αστυφύλακας. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τη μέρα εκείνη ο Ανδρεόπουλος μαζί με συναδέλφους του εντόπισαν «ύποπτο» αυτοκίνητο με πέντε Αλβανούς λαθρομετανάστες. Ο οδηγός, αντί να σταματήσει στο σήμα των αστυνομικών, κινήθηκε εναντίον τους. Ο Ανδρεόπουλος σημάδεψε τα πίσω λάστιχα και πυροβόλησε, η σφαίρα εξοστρακίστηκε και βρήκε τον άτυχο Αλβανό στο κεφάλι.

Ο θύτης κρίθηκε αθώος τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους από το μικτό ορκωτό δικαστήριο Κοζάνης.

25/5/1997: Ο 28χρονος Φίλιππος Παπαδόπουλος, πρώην υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, «γαζώνεται» από τις σφαίρες των λιμενοφυλάκων που τον καταδίωξαν γιατί πήρε για βόλτα (ή έκλεψε) από τη μαρίνα της Ζέας τη θαλαμηγό «Ναυσικά» Κύπριου επιχειρηματία. Δύο από τις δεκάδες σφαίρες των περιπολικών του Λιμενικού καρφώθηκαν στο στήθος του και έπεσε νεκρός επάνω στα χειριστήρια του σκάφους.

3/8/1997: Ο 26χρονος Ηλίας Μέξης δολοφονείται από τον αστυνόμο Τσαγκράκο, γιατί οδηγούσε ανάποδα σε μονόδρομο στη Νίκαια. Το φόνο του, ο αστυνομικός τον «πλήρωσε» με φυλακή 4,5 χρόνων.

2/4/1998: Νεκρός από σφαίρες αστυνομικού, κατά τη διάρκεια συμπλοκής, βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη ο 29χρονος Τσιγγάνος Αγγελος Τζελάλ. Οταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Γιαννιτσών διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Για διαφαινόμενη συγκάλυψη φόνου και βιοπραγιών κατά Τσιγγάνων από αστυνομικούς έκαναν λόγο το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και η Ελληνική Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων.

27/5/1998: Νεκρός έπεσε 30χρονος ληστής από την Καβάλα, ύστερα από συμπλοκή με αστυνομικούς στην Ξάνθη. Λίγο πριν είχε κάνει ληστεία σε βενζινάδικο. Ο δράστης, με το περίστροφο στο χέρι, βγήκε από το βενζινάδικο, αλλά έγινε αντιληπτός από αστυνομικούς που περιπολούσαν στην περιοχή. Οι αστυνομικοί κάλεσαν τον Κυρέλη να σταματήσει. Αυτός όμως, όπως οι ίδιοι ανέφεραν, πυροβόλησε εναντίον τους, εκείνοι ανταπέδωσαν τα πυρά και ο ληστής τραυματίστηκε σοβαρά στην κοιλιακή χώρα.

23/10/1998: Ο 17χρονος Σέρβος μαθητής Μάρκο Μπουλάτοβιτς πυροβολείται στην καρδιά από τον αστυνόμο Κυριάκο Βαντούλη γιατί θεωρήθηκε «ύποπτος για κλοπή». «Ανθρωποκτονία εκ προθέσεως», είπε η εισαγγελέας για το φονικό. Η δεδηλωμένη θέση της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. στη Θεσσαλονίκη ήταν ότι «επρόκειτο για ατύχημα». Ο Σέρβος πρόξενος συμφώνησε εν τέλει με αυτή την εκδοχή. Ο Μπουλάτοβιτς είχε υποδειχθεί ως ύποπτος κλοπής από μια ηλικιωμένη γυναίκα, της οποίας το πορτοφόλι είχαν αρπάξει νωρίτερα άγνωστοι. Η Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης έδωσε στη δημοσιότητα δήλωση στην οποία υποστήριζε ότι ο Μάρκο Μπουλάτοβιτς και οι συμμαθητές του είχαν «ασκήσει πίεση» στον αστυνομικό, με αποτέλεσμα να εκπυρσοκροτήσει τυχαία το πιστόλι του. Το θύμα βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη σε εκδρομή με το σχολείο του. Ηταν άοπλος και, όπως διαπιστώθηκε στη συνέχεια, δεν είχε διαπράξει την κλοπή.

25/3/2000: ο 17χρονος Νίκος Λεωνίδης, πρόσφυγας από την Τσάλκα της Γεωργίας, πέφτει νεκρός από σφαίρα του αστυνομικού Ατματζίδη στη Θεσσαλονίκη.

24/10/2001: Ο αστυνομικός Γιώργος Τυλιανάκης δολοφονεί στο Ζεφύρι τον 21χρονο τσιγγάνο Μαρίνο Χριστόπουλο. Ο νεαρός δεν πειθάρχησε σε σήμα ανδρών της Αμεσης Δράσης να σταματατήσει το αυτοκίνητό του για έλεγχο. «Αντιδρώντας ενστικτωδώς, ο αστυφύλακας πυροβόλησε μία φορά με το υπηρεσιακό του όπλο με αποτέλεσμα να τραυματίσει θανάσιμα τον οδηγό», σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας. Η σφαίρα κατέληξε στην πίσω πλευρά του κεφαλιού του άτυχου νεαρού.

9/12/2003: Νεκρός από σφαίρες ειδικών φρουρών έπεσε στο Ηράκλειο ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης. Οι δύο ειδικοί φρουροί και ο επικεφαλής αρχιφύλακας που μετείχαν στο μπλόκο έξω από το χωριό Γωνιές ομολόγησαν ότι πυροβόλησαν και οι τρεις εναντίον του αγροτικού αυτοκινήτου, επειδή ο οδηγός δεν σταμάτησε στο σήμα που του έκαναν.

13/1/2004: Ο 42χρονος Μοχάμετ Χαμούτ πεθαίνει από «παθολογικά αίτια» ενώ κρατούνταν από την Αστυνομία Ρεθύμνου, με εμφανή τα σημάδια κακοποίησης και ξυλοδαρμού -σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση.

21/12/2004: Σε βασανιστήρια (ξεγύμνωμα, φάλαγγα, εικονικές εκτελέσεις, απειλές με όπλα και άγριο ξύλο) υπέβαλε τουλάχιστον 40 Αφγανούς μετανάστες ομάδα αστυνομικών και ειδικών φρουρών του Αστυνομικού Τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα.

17/11/2006: Ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου ξυλοκοπείται ανηλεώς από 8 αστυνομικούς με πολιτικά. Η αστυνομία αναφέρει ότι «έπεσε και χτύπησε σε ζαρντινιέρα». Τηλεοπτικές και ερασιτεχνικές κάμερες έχουν καταγράψει όλο το περιστατικό.

Η ανακοίνωση της ετυμηγορίας του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης -όπου δικάζονται οι αστυνομικοί- έχει αναβληθεί. Ο εισαγγελέας της έδρας δέχτηκε ότι οι τέσσερις από τους οκτώ κατηγορούμενους αστυνομικούς χτύπησαν τον Αυγουστίνο, οι τρεις παρείχαν ψυχική συνδρομή και ότι ο αστυνομικός διευθυντής προσπάθησε να τους σταματήσει. Πρότεινε την ενοχή των επτά για τα αδικήματα της «επικίνδυνης σωματικής βλάβης» και της «απλής συνεργείας» στην παραπάνω πράξη, καθώς επίσης και την απαλλαγή του τέως διευθυντή της Κρατικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

5/5/2007: 19χρονος φοιτητής κατηγορείται για επεισόδια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με βασική επιβαρυντική ένδειξη τα... πράσινα παπούτσια που φορούσε, ομοιόχρωμα με εκείνα του δράστη ενός εμπρησμού αυτοκινήτου. Σύμφωνα με το ένταλμα προσωρινής κράτησης (γιατί ο νεαρός οδηγήθηκε στις φυλακές ανηλίκων Αυλώνα), τα ξημερώματα του Σαββάτου 5 Μαΐου «κρατώντας καδρόνι έσπασε το πίσω παρμπρίζ αυτοκινήτου Μερσεντές» και στη συνέχεια «έριξε βόμβα μολότοφ μέσα στο όχημα, με αποτέλεσμα να αναφλεγεί και να καταστραφεί ολοσχερώς». Ο ίδιος και οι συμφοιτητές του υποστηρίζουν ότι ήταν σε πάρτι της Πολυτεχνικής την ώρα των επεισοδίων.

6/12/2008: Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, 15 ετών, πέφτει νεκρός από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια. Ο θάνατός του υπήρξε η αφορμή για μια σειρά πρωτοφανών πολλαπλών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας εναντίον της αστυνομικής βίας σε πόλεις όλης της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/12/2008

Η εξέγερση των καλομαθημένων

2008-12-13T13:58:00.003+01:00

Η Ελλάδα δεν βιώνει την επανάσταση των κολασμένων, αλλά την εξέγερση των καλομαθημένων, που σήμερα στέκονται μπροστά στο τίποτα. Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό πολύ σύγχρονο φαινόμενο. Πολλοί από τους Έλληνες που βρίσκονται τώρα στους δρόμους απέκτησαν το πολυπόθητο πτυχίο τους με φροντιστήρια που πληρώθηκαν ακριβά από τους γονείς τους. Απέκτησαν ελληνικό πτυχίο, μάστερ στην Αγγλία, φέρουν δύο με τρεις ξένες γλώσσες και πέντε διαφορετικά προγράμματα στο κομπιούτερ. Έφτασαν στα 35 τους, ζουν ακόμη στο πατρικό τους σπίτι, δεν βρίσκουν δουλειά, και αν κάποιος βρει δουλειά δεν μπορεί να ζήσει από αυτή. Τους καλούς βαθμούς ακολούθησαν κακοπληρωμένες δουλείες. Όμως κάθε Έλληνας γνωρίζει τουλάχιστον έναν που έκανε καριέρα με κακούς βαθμούς, αλλά με κάποιο θείο σε κυβερνητικό κόμμα. Die zeit.

Οι καλλιτέχνες;

2008-12-12T17:04:00.001+01:00

Αλήθεια μέσα σε όλων αυτόν τον αναβρασμό για την ανατροπή του καθεστώτος Που είναι οι καλλιτέχνες και τα μυαλά αυτού του τόπου? Δεν τους περισσεύει λίγος χρόνος για εμάς? Συμβόλαια και δισκογραφικές δεν τους αφήνουν? Θα ήθελα να κάνουμε μια διαδήλωση - συναυλία με μερικούς από αυτούς (όσους) έχουν παραμείνει ελεύθεροι και ανεξάρτητοι. (Jimako σε περιμένουμε)

Μας ξεχάσατε...

2008-12-09T20:10:00.005+01:00

Την ιστορία την ξέρετε και την ζήσατε ο καθένας με το δικό του τρόπο...

το μόνο που έχω να παραθέσω στο ιστιότοπο μου είναι το εξής:

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι", ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ! Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι.... Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ! Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ! Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ! Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ - ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας...

Μπράβο τους...είναι και πολύ μάγκες!

2008-11-01T21:50:00.005+01:00

Όπως αρκετοί γνωρίζετε, υπάρχουν στο ίντερνετ πολλές σελίδες όπου μπορεί κάποιος να κατεβάσει εντελώς δωρεάν (και αυτό γιατί δεν υπάρχει κερδοσκοπία από πίσω) υπότιτλους για οτιδήποτε σχεδόν κατεβάσετε (ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ, κτλ) και είναι στα αγγλικά...Μόνο το μεράκι τους παρακινεί.

Ένα από τα μεγαλύτερα site ήταν και το subtitles.gr...τα υπόλοιπα απλώς τα διαβάζετε (κατευθείαν από το μπλογκ τους http://blog.subtitles.gr/):

Το θέατρο του παραλόγου

Εμείς εδώ στο subtitles.gr, όπως και κάθε τρομοκρατική οργάνωση που σέβεται τον εαυτό της, έχουμε το δικό μας κέντρο επιχειρήσεων, εξοπλισμένο με χιλιάδες laptops με τις τελευταίες εκδόσεις Notepad++, Subtitle Workshop (καθαρά όπλα μαζικής καταστροφής), έχουμε το δικό μας κέντρο στρατολόγησης, με ταχύρρυθμα μαθήματα υποτιτλισμού για τους νέους υποτιτλιστές και τους δικούς μας επιστήμονες, πυρηνικούς φυσικούς, προγραμματιστές/μηχανικούς υπολογιστών Search Engine Optimization experts, για μεγιστοποίηση της απόδοσης των όπλων-υποτίτλων.

Έχουμε δηλαδή ότι χρειάζεται μια τρομοκρατική οργάνωση σήμερα για να πολεμήσει τις δυτικές καπιταλιστικές υπερδυνάμεις (Hollywood, Fox, MEGA channel κλπ)

Δυστυχώς όμως έγινε αυτό που φοβόμασταν και η ΕΠΟΕ δεν έμεινε στο εξώδικο, και σήμερα το πρωί, συνδυασμένες δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας μαζί με αποσπάσματα από την Warner Bros αποβιβάστηκαν από δεκάδες κίτρινα φορτηγάκια του ΑΝΤ1 και εισέβαλαν στο κέντρο επιχειρήσεων.

Έγιναν δεκάδες συλλήψεις και οι συλληφθέντες στάλθηκαν αμέσως στο Guantanamo για ανακρίσεις.

Οι λίγοι από εμάς που κατάφεραν να επιβιβαστούν στα ελικόπτερα και να διαφύγουν κατάφεραν να σώσουν μεγάλο μέρος του υλικού, αλλά πλέον τα πράγματα είναι δύσκολα.

Οι κυβερνήσεις πλέον είναι αμείλικτες εναντίον της παράνομης διακίνησης Copyrighted υλικού μιας και έχουν εξαλείψει την πείνα, το AIDS και τα άλλα σοβαρά στον πλανήτη και ασχολούνται πλέον με τα συμφέροντα των πολυεθνικών.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΚΑΣΕΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ Η ΣΑΠΙΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΤΑΝ 2 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

Μήνυσε Το ΘΕΟ!

2008-10-20T16:57:00.002+01:00

Ελπίζω η επόμενη είδηση να μην σας δημιουργήσει φαλάκρα: από www.skai.gr

Απορρίφθηκε η μήνυση εναντίον του... Θεού

18/10/2008

Ο... μηνυτής Έρνι Τσέιμπερς

Με ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του... Θεού, ήθελε να σταματήσει τις φυσικές καταστροφές, την πείνα, τους λιμούς κτλ, ένας Αμερικανός πολιτικός. Ο Γερουσιαστής της Νεμπράσκα, Έρνι Τσέιμπερς, κατέθεσε μήνυση εναντίον του Θεού, τονίζοντας μάλιστα πως ο..."εναγόμενος" είναι πανταχού παρών, ενώ έχει διαφορετικά ονόματα. Η δικαιοσύνη των ΗΠΑ όμως είχε άλλη γνώμη και δε δέχτηκε την είδηση, κυρίως γιατί ο "εναγόμενος" δεν είχε συγκεκριμένη διεύθυνση και έτσι δεν μπορούσαν να του στείλουν τα χαρτιά της μήνυσης. Η μήνυση είχε κατατεθεί πέρυσι, αλλά την απέρριψε πριν από λίγες ημέρες ο δικαστής Μάρλον Πολκ. Πάντως, ο μηνυτής, τόνισε ότι στόχος του ήταν να δείξει στους πολίτες ότι οι πόρτες των δικαστηρίων πρέπει να είναι ανοιχτές για όλους και πως όλοι μπορούν να καταθέσουν μήνυση, αν θεωρούν πως κάτι είναι άδικο. Ο 71χρονος κ. Τσέιμπερς έχει περίπου ένα μήνα για να αποφασίσει αν θα καταθέσει ένσταση στην απόρριψη της μήνυσής που κατέθεσε. Επίσης τόνισε, πως παρόλο που το δικαστήριο απέρριψε τη μήνυσή του, ο Θεός πήρε το "μήνυμα", εφόσον είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα πάντα...

Στα Κατεχόμενα Ένιωθα Ελεύθερος

2008-10-10T11:45:00.012+01:00

Στα Κατεχόμενα Ένιωθα Ελεύθερος

-Εγώ είμαι από την Θεσσαλονίκη.

-Ααα! Κεμάλ Ατατούρκ! Μου λέει αυτός.

-Εκτός από τον Κεμάλ έχουμε και τα καλύτερα γλυκά της Ελλάδας. Πολλά εξ αυτών είναι και τούρκικα! Του τονίζω...

From Old nicosia

Με κοιτάει σαν γυμνοσάλιαγκας. Η πληροφορίες ήταν πολλές και μπλόκαρε το σύστημα. Φαίνεται δεν μπορεί να επεξεργαστεί πάνω από 2 σύνθετες προτάσεις στα Αγγλικά. Ποσώς με ενδιαφέρει άμα καταλαβαίνει τι του λέω. Η απόλυτη μάχη έχει ξεκινήσει και αναμένω από τον Τουρκοκύπριο γλυκατζή να φανεί άξιος των περιστάσεων και να γίνει ο επόμενος Καρτέσιος, αλλάζοντας την κοσμοθεωρία της “γλυκιάς κοινωνίας” ανεπιστρεπτί. Μου παραδίδει το γλυκό του.

Το καλογυαλισμένο κουταλάκι χωρίζει σχεδόν στη μέση στο αντικείμενο ελέγχου που έχω ακριβώς μπροστά μου. Με σταθερές κινήσεις το κατευθύνω προς τα σαγόνια μου.

Το μεγίστης γευστικής αξίας γλύκισμα προκαλεί μικρές πυρηνικές εκρήξεις στα ανώτερα επίπεδα του εγκεφάλου μου. Η πρώτη έκρηξη προκάλεσε τον παντελή διασκορπισμό όλων των ύψιστων θεωριών που είχα συλλέξει στα λίγα χρόνια της αμπελοφιλοσοφίας του μικρόκοσμού μου. Ο μάγειρας με κοιτάει με τα μάτια μισόκλειστα και με γλοιώδεις κινήσεις τρίβει τα χέρια του κάτω από την επιφάνεια της ταμιακής μηχανής. Αναμένει την επιδοκιμασία μου, ακολουθούμενη από γευστικό οργασμό. Παρατηρεί με υπερηφάνεια της σπασμωδικές κινήσεις που αποτυπώνονται στο πρόσωπό μου. Κάθε δαγκωματιά στα ενδότερα της στοματικής μου κοιλότητας, του προσθέτουν και χρόνια. Χαίρεται...ναι, χαίρεται! Προσπαθώντας να ξεπεράσω το ταράχουλο που μου προκάλεσε το γλύκισμα τον παρατηρώ δίχως απορία. Ο μεγαλοφυής γλυκατζής, φαντάζομαι, πετάει τώρα στα σύννεφα, αγκαλιά με ένα ταψί Εκμέκ Κανταΐφι. Το δημιούργημα του, μου προκάλεσε δάκρυα συγκινήσεις και σε αυτόν χαμόγελα υπερηφάνειας. Νιώθω προδομένος από τους καταστηματάρχες γλυκών της γειτονιάς μου που τόσα χρόνια τους εμπιστευόμουν τις μικρές χαρές της ζωής.

Στο απέναντι τραπέζι δύο κυρίες γύρω στα 60, τρέμουν σύγκορμες. Μόλις το δοκίμασαν και αυτές. Η μία νιώθει λες και έχει ξανανιώσει ο επί 40 χρόνια άντρας της και της πρόσφερε ηλεκτρικές ηδονικές απολαύσεις με φετιχιστικές κινήσεις στα ρημαγμένα πόδια της. Η άλλη μεσήλικη κυρία, κοιτάει το Εκμέκ ωσάν φαλλό νέγρου. Με δέος και ρατσισμό, επικαλούμενη τα Θεία δια της ανάτασης των χεριών και ξεστομίζοντας εκφράσεις όπως: “Τι είναι τούτο Παντοδύναμε; Απόλαυση ή αμαρτία;”. Και οι δύο σαν να έφυγε η γη κάτω από τα πόδια τους, θέλουν να τρέξουν σε μια εκκλησία και να σωθούν. Οι ενοχικές τους σκέψεις τις κολάζουν και δεν τις αφήνουν να απολαύσουν το “γλυκό μάννα” που δημιούργησε ο Τουρκοκύπριος. Δεν μπορούν να του δώσουν τα εύσημα σαν νικητή της Ολυμπιάδας ή ακόμα να του φωνάξουν “Άξιος” σαν νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός καθώς τον ραντίζουν με τριαντάφυλλα.

Όχι! Είναι Τουρκοκύπριος και δεν πρέπει να τον επιφημίσουμε. Είναι εχθρός και δολοφόνος και κακώς που δοκιμάζουμε τα ποτισμένα με αίμα γλυκά του. Με αυτές τις σκέψεις και περίσσια αηδία στην καρδιά τους, φωνάζουν τον Εφευρέτη-Γλυκατζή για να του πουν δυο λογάκια. Αυτός σε κάθε βήμα του νιώθει την καρδιά του να χτυπάει όλο και πιο δυνατά. Είχε δεχθεί πολλές φιλοφρονήσεις στον παρελθόν αλλά πότε από “Ελεύθερο” Κύπριο. Για αυτή τη στιγμή ζούσε και ονειρευόταν να την εξιστορεί στα εγγόνια του λίγο πριν κοιμηθούν. Γυρνάει το κεφάλι πεταχτά σε έμενα καθώς πορευόταν και εγώ του χαμογελάω έτοιμος να ζήσω πρωτόγνωρες στιγμές. Σαν ταινία χιλιάδες σκέψεις περνάν από το μυαλό μου, με ΕλληνοΤουκροκυπραίους να είναι βουτηγμένη σε τόνους Εκμέκ και να αγκαλιάζονται σαν αδέρφια που δεν ειδώθηκαν ποτέ.

Η πρώτες λέξεις, μαχαίρι στη καρδιά του άμοιρου ανθρωπάκου.

Πιθανόν να μην κατάλαβε ποτέ τι του είπαν οι δύο κυρίες αγγλιστί αλλά σίγουρα διαισθάνθηκε τις προθέσεις τους από τον χλευαστικό και σιχαμένο τρόπο μου μιλούσαν σε συνδυασμό με τις εκφράσεις μίσους στο φρεσκοπουδραρισμένο πρόσωπό τους.

-Τι εν τούτο; λέει η μία με φωνή από την κόλαση.

-Καλά, εν ην ξέρετε να κάμετε γλυκά δαμέσα; λέει η άλλη.

-Εν απαίσιο. Εν εν γλυκό τούτο δαμέ!

-Πάρετο! Και δίνει το πιατάκι με την πεμπτουσία του γλυκατζή στο χέρι του.

Ο γεροντάκος κατεβάζει το κεφάλι και ξεστομίζει με μισή καρδιά. “Σόρρυ, σόρρυ!”. Σηκώνονται, φεύγουν και δεν σκέφτονται καν να πληρώσουν σαν κυρίες που είναι. Από εκεί και πέρα αγαπητέ αναγνώστη δεν επιτρέπεται να περιγράψω τον “Μέγιστο των Γλυκατζίδων”. Η ουσία του παραμένει ατόφια στο ρουν της ιστορίας.

Βασίλης Πετρίδης, 6-10-2008, Λευκωσία.

Χείμαρροι ιδρώτα

2008-08-29T15:07:00.003+01:00

Χείμαρροι ιδρώτα κατακλύζουν τα 10cm² του μετώπου μου. Σε μια κίνηση απελπισίας κάνω να σκουπιστώ με ένα μωρομάντυλο, αλλά που τέτοια τύχη. Το δύσμοιρο κωλόχαρτο αυταναφλέγεται! Τα ζουμιά κατρακυλάνε μέχρι τα καλοσχηματισμένα, σχεδόν καψαλισμένα, φρύδια μου και εγώ νιώθω ότι έχω χώσει τη μούρη μου στην εξάτμιση τελευταίων προδιαγραφών ενός SUV. Σε κάθε ανάσα ακούω τα πνευμόνια μου, που είναι εσώκλειστα δια παντός κάτω από στρώματα επί στρωμάτων λίπους, να σιγοβράζουν σε θερμοκρασίες τήξης του χυτοσίδηρου. Σε κάθε βήμα που κάνω οι σόλες μου λιώνουν αφήνοντας υγροποιημένη πλαστικούρα στο οδόστρωμα της Καλλιπόλεως. Έχω αφήσει και άλλα σημάδια ανά τους καιρούς σε αυτή την οδό όπου αρκετοί φοιτητές της Λευκωσίας μίσησαν. Αυτό πιθανόν να ήταν και το βασανιστηκότερο.

Το αγγελουδάκι στο δεξιό μου ώμο με παροτρύνει να συνεχίσω αυτό το μικρό περίπατο στη Κόλαση που βιώνουν οι ορθάνοιχτη πόροι μου. “Δεν κάνει ζέστη”, με διορθώνει, “είναι απλά η ιδέα σου!”. Στο άκουσμα αυτών των λέξεων παίρνω κουράγιο και με σταθερά βήματα πάνω στη πολτοποιημένη άσφαλτο κατευθύνομαι προς τη Σχολή. Το πείσμα μου φουντώνει. “Θα τα καταφέρεις, you are bigger than this”, εικόνες με κατακλύζουν, σχεδόν νιώθω την αύρα της θάλασσας στο υπότριχο στέρνο μου και παγάκια που με ερεθιστικό ρυθμό λιώνουν αργά πάνω στο αριστερό μου κωλομέρι. Μπρρρρ!

Όμως το όνειρο δεν θα κρατήσει για πολύ. Η σιχαμένη, απόκοσμη φωνή του διαβολάκου στον αντίκρυ ώμο με προστάζει να αγκαλιάσω ένα κλιματιστικό συναυλιακών προδιαγραφών που μουγκρίζει από αγανάκτηση. Θέλει και αυτό να εξοντώσει τη πυρά. “Να το! Το βλέπεις καημένε; Σε καλεί να το ερωτευθείς. Ξέχνα το μάθημα. Μπες μέσα και παράγγειλε έναν φραπέ με παγάκια ίσα με το μπόι σου”. Και πιστέψτε με, έχω μεγάλο μπόι. Ξάφνου, συνειδητοποιώ ότι η κατάσταση τελικά είναι κατά πολλή χειρότερη από όσο μπορούσε το υπό βρασμών μυαλό μου να αντιληφθεί.

Απαίσια και τρομακτικά ντιζελοκίνητα μηχανήματα περνάνε από δίπλα μου, ξυστά. Οι αποβλακωμένοι οδηγοί τους, ταμπουρωμένοι καλά ως άλλοι πολιορκημένοι μέσα στο μικρό επίγειο αυτοκινούμενο παράδεισο τους, με παρατηρούν έστω και για λίγο καθώς με προσπερνούν τα αγρίμια που διαθέτουν. Αλλά τι είναι αυτό στα μάτια τους; Μάλλον απορία. Θα αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα πόδια τους. Είναι εφικτό κάποιος να περπατήσει; Αυτές θαρρώ πως θα είναι οι απορίες τους αν και θα στοιχημάτιζα και σε ένα μικρό ποσοστό οίκτου που πιθανόν να νιώθουν προς το λουσμένο πρόσωπο μου. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, μου υπενθυμίζω. Τους ξέρω όλους αυτούς πίσω από τα ολοστρόγγυλα τιμόνια τους που με θράσος ή και άγνοια προσπερνούν τον καψαλισμένο προσωπικό Γολγοθά μου.

Είναι ο ευκατάστατος γιατρός μου, ο γεροποτήρις περιπτεράς που καλαμαρίζει όποτε με βλέπει, ο καθηγητής μου που ανέχεται της μικρές επαναστάσεις μου (να λέω δηλαδή την γνώμη μου), ο καλοκάγαθος αλλά και μυστηριώδεις κύριος που δουλειά του είναι να κάθετε στη ίδια γωνιά κάθε βράδυ τα τελευταία 7 χρόνια (αλήθεια, σε τι χρησιμεύει;), ο σατράπης καφετζής που στο πρόσωπο του βλέπω τον βελζεβούλη, η γλυκιά κυρία που δουλεύει στο φούρνο και ίσως να ξέρει πιο πολλά για μένα από ότι η ίδια η μάνα μου και φυσικά ο συντοπίτης μου που αποφάσισε να καταταγεί στους οξαποδώ αφού όμως πρώτα τους είχε διαολοστείλει επανειλημμένα τα προηγούμενα χρόνια για την εμμονή τους με το αυτοκίνητο.

Και να μαι εδώ, μπροστά σας, αγαπητοί μου φίλοι με ήσυχο το κεφάλι να δηλώσω την μισητή ύπαρξη σας. Που υπογράφω; Καθώς μπαίνω στη καφετέρια συγκρατώ τις εμετικές διαθέσεις που μου προκάλεσε η αηδιασμένη σκέψη σας. Η κατάσταση θα ήταν χειρότερη αν δεν επενέβαινε το μοναδικό ίσως κατασκεύασμα που θέλησα ποτέ να με συνοδεύσει στο τάφο. Δύο γράμματα και μια πλαγιοκάθετος. A/C.

Radius Bass on Myspace.com

2007-05-21T02:01:00.000+01:00

Hey guys, please check out www.myspace.com/radiusbass artist place. There you can find a few tracks of mine. Enjoy!

hubba hubba hubba

2007-05-07T15:01:00.000+01:00

I need alcohol.I need Billy. I need sex. I need home cooked food. I need to meet some sane girl. I need to travel. I need to do something interresting. I need to live like a normal person. I need to speak to my gurou (petrovgr). I need to read something interresting written by Billy. I need holidays. That´s it. Right now I am planning to go to Germany for a week, Spain for another Jamaica for the rest of eternity (please NO MORE CYPRUS). Maybe its the exam. Maybe its the soprano sitting next to me. Maybe

Thy music, I loved. My Music!

2007-03-18T14:51:00.000+01:00

I am person that started playing and learning music only for one reason. When I was quite young, I wondered how music was made only by “scratching” a guitar. Just like that I started music, but first I had to beg my parents to give me such an opportunity. You see dear reader, I have a sister and a brother both very old (I have 10 years difference with the youngest) which unfortunately for them, were a disaster by the time they step into the music room of the nearest Music School, next to our house. So, ‘why would be different’, my parents thought. Why would I have to show for one more time that our family is useless in music and rhythm? This is how it works in my small, abandoned country, Greece. People easily take for granted that they are useless just because ‘it is not in the family’!

For my fortune, my parents gave me a chance, and I will be grateful to them for the rest of my life. I started music, and after 3 years playing on the piano, Bach and Tchaikovsky, I unexpectedly found out the jazz player inside me… It was the first time I heard the pentatonic, when my teacher decided just to play something for me so that I can see different styles of music. I was amazed. This very feeling still conquers my hearing whenever I play a pentatonic scale; also known as a Blues-Scale!

After some years of experimenting with various bands and music styles, I bought my first personal computer and the first thing I did, was of course to record my ideas. Gradually, I composed my first song. This one! And right now I am working on a huge range of music styles that are able to be made with the help of a computer and my Midi-Keyboard. I hope you like it…personally, I stopped listening to this song, when I realized how childish and maybe oversimplified the tune and melody was. But of course it is my music and I am Da Creator! So, I have to judge and criticize hard, because otherwise someone else will do it for me and then it is not going to feel the same…I also started composing in various music styles, till then! I am not writing any kind of electronic any more, but more 'natural' music styles, like jazz, blues, rock and mixtures.

Enjoy/ I will post more of my songs, as the moon phases pass through our own eyes!

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ-ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

2007-03-17T15:06:00.000+01:00

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΟΠΩς ΣΥΝΟΔΕΥΣΑΤΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΑΣΜΑ: ΚΛΙΚ ΕΔΩ! Το ακόλουθο κείμενο μου έχει δημοσιευθεί στην ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ του Πανεπιστημίου Κύπρου:

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ-ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Αλήθεια έχετε παρατηρήσει ποτέ τα πρόβατα; Όχι δεν ασχολούμαι με τους αξιαγάπητους αμνούς, ήταν ρητορικό το ερώτημα! Ας το θέσω αλλιώς. Έχετε δει ποτέ πρόβατα να ακούν μουσική; Εγώ πάντως τα βλέπω καθημερινώς και μετά μεγάλης ευχαρίστησής μου θα έλεγα. Μικρά και μεγάλα, σε όλες τις αποχρώσεις του άσπρου κτλ… Όλα ακούν, είτε το πιστεύετε είτε όχι! Ας αφήσω, όμως, τις λέξεις να γαργαλήσουν τα αυτάκια σας.

Είμαι, λοιπόν, χαρούμενος που σε αυτό το παρθενικό μου άρθρο για την Φοιτητική θα ασχοληθώ με ένα θέμα που ίσως να μην το αντιλαμβάνεται ο «πολύς ο κόσμος». Ίσως γιατί αυτοί αντιπροσωπεύουν το «θέμα».

Και επανέρχομαι. Τα πρόβατα, που λέτε, ακούν μουσική! Μάλιστα σε ιδιαίτερα μεγάλες δόσεις επί καθημερινής βάσεως. Και ακούν, φυσικά, μουσική για πρόβατα! Επωφελούμαι των λεγομένων μου και επεξηγώ σε ρυθμό power metal συγκροτήματος, εκ Σκανδιναβίας προερχόμενο: «Πριν πολλά-πολλά χρόνια ένας καλός κύριος είπε να φτιάξει κάτι σχηματάκια που θυμίζουν σταφύλια, μαύρου και άσπρου χρώματος. Έκανε εφτά (7) σταφύλια και τους έδωσε ονόματα από την Βίβλο (όχι, δεν τον έκαψαν στη Πυρά). Κατά ένα περίεργο τρόπο απέκτησαν σε ρυθμό power metal συγκροτήματος, εκ Σκανδιναβίας προερχόμενο, ιδιαίτερα μεγάλη φήμη (όχι δεν το έκαψαν στη Πυρά για άλλη μια φορά!). Οι νότες της μουσικής, για τις οποίες είναι ο λόγος, αποτέλεσαν το κοινό τρόπο έκφρασης που αναζητούσαν οι μουσική δημιουργοί ανά την υφήλιο. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν μουσικά έργα απείρου «κάλλους» και ψυχικής ευχαρίστησης που «ανασταίνουν και νεκρούς», όπως πολύ σοφά θα έλεγε και μπάρμπας μου. Τέτοια κομμάτια θεωρούνται (όχι μόνο από εμένα αλλά και από μπάντες power metal εκ Σκανδιναβίας προερχόμενες…) τα πολύ γνωστά σε όλους μας: Ρέκβιεμ σε Ρε ελάσσονα του Μότσαρτ, Για την Ελίζα του Μπετόβεν, Οι Τέσσερεις Εποχές του Βιβάλντι, το Γεια της Βανδή, το Αγάπη από Νάιλον της/του Βίσση… ο κατάλογος είναι ατελείωτος, ο συναγωνισμός μεγάλος, τα λεφτά λίγα και πολύ για να τα μοιραστούν! Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έργα τέτοιας (πλατινένιας και βάλε) αξίας».

Είναι αδύνατον να μην συγκλονιστεί ένα νοήμον άτομο από την δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία αυτών των ανθρώπων που πρώτοι προσπάθησαν να φέρουν μια «άλλη πνοή» στo status quo των μουσικών δημιουργημάτων. Ο καθένας βέβαια προσέθεσε με την σειρά του και κάτι το καινούριο στα μουσικά ρεύματα τις εποχής του. Ο Μότσαρτ προσπάθησε να αποφύγει τη Θεομανία που είχε κατακλύσει τη μουσική του Μεσαίωνα (αυτόν μάλλον θα τον έκαιγαν αν δεν πέθαινε από «άγνωστα αίτια»), ο Μπετόβεν έφερε την μουσική στα όρια της και ο Φοίβος την EMI και τη Heaven στην Ελλάδα! Είναι σίγουρο πως αν ο Θεός άκουγε τα εξαιρετικής εμπνεύσεως και πρωτοτυπίας δημιουργήματα του τελευταίου, θα κήρυττε Κατακλυσμό νάμπερ 2 (στο σενάριο προβλεπόταν και Κιβωτός νάμπερ 2 σχήματος φέρυ-μπόουτ, αλλά δεν έγκρινε το κονδύλιο η ΦΕΠΑΝ= Φοιτητική Ένωση Πανεπιστημίου 'Κύπρου')…Όταν βλέπω τις κατακτήσεις του ανθρώπινου νου με πιάνει ένα ρίγος για το πόσο…ΠΡΟΒΑΤΑ είμαστε!

Και τώρα που αρχίζει να φαίνεται στο βάθος των εκφράσεών μου η βασική θέση του άρθρου, θα ήθελα να διαλευκάνω μερικά σημεία που ειπώθηκαν στα προειρημένα. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό πώς τα «πρόβατα» είναι μια μεταφορά που χρησιμοποιείται από το συγγραφέα, για να αποφύγει το λιθοβολισμό από φανατικούς υποστηρικτές της Ποπ μουσικής μετά τη δημοσίευση του παρόντος άρθρου. Από την άλλη, όμως, κινδυνεύω από φανατικούς Οικολόγους…Ευτυχώς που έρχονται εκλογές και έτσι έχουν ΚΑΙ αυτοί να παίξουν με κάτι! Η μουσική, λοιπόν, των συμπαθέστατων θηλαστικών με το άσπρο τρίχωμα χαρακτηρίζεται από πρωτόγνωρους ρυθμούς που ξυπνάνε και τα πιο βαθιά συναισθήματα (κάτι σαν το Herbal Essences) και από μελωδίες που θα ζήλευε και ένα power metal συγκροτήματα, εκ Σκανδιναβίας προερχόμενο…Εεε, συγνώμη…η προηγούμενη φράση αφορούσε το επόμενο άρθρο μου για την Ροκ μουσική! Λάθη γίνονται.

Διορθώνομαι και συνεχίζω. Η μουσική των προβάτων, λοιπόν, έχει τον «ήχο του φελλού». Είναι ευρείας εμβέλειας σε χώρες όπως το Τρινιτάν και Τονμπάκο, η Γουαδελούπη, τα Νησιά Φίτζι, η Ελλάδα και η Κύπρος…και σε άλλες χώρες που η νοημοσύνη των ανθρώπων μετριέται σε παράδες. Το αν μια χώρα διαθέτει αρκετά σημαντική παράδοση δεν επηρέασε καθόλου τους πολίτες της να παρατήσουν πανάρχαιες μελωδίες της φυλής τους και να καταφύγουν στον «ήχο του φελλού». Αλλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εν λόγω μουσικής είναι η αυξημένη παραγωγή της κάτι που από μόνο του δείχνει το πόσο πρόχειρη και κατώτερη είναι η δουλειά σε ένα «μοντερνοεντεχνοελληνικοτρέντι» δίσκο. Εν ολίγης: «Ποπ…όπως ο φελλός»! Πιστεύω πως αν συνεχίσω να γράφω τοιουτοτρόπως στη Φοιτητική, σε λίγο καιρό δεν θα έχω φίλους! Δυστυχώς, όμως, δε μπορώ να ανεχτώ άτομα που μεγάλωσαν και ας πούμε ότι «ωριμάσαν», να ακούνε μουσική που το μόνο που μπορεί να προσφέρει σε έναν άνθρωπο είναι χαμένες ώρες από την ούτως ή άλλως ανιαρή ζωή του. Δεν λέω να γίνουμε όλοι οι επόμενοι συνθέτες που θα μείνουν στην αιωνιότητα για τις συνθέσεις τους, αλλά ούτε και εντελώς…ΠΡΟΒΑΤΑ!

Αυτά τα λίγα συνιστούν το πρώτο μου άρθρο για την Φοιτητική, που ελπίζω (όπως είπα και στην αρχή) να γαργάλισε τα αυτάκια σας. Τέλος το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο είναι ανοικτό σε όλους σας (όσοι τουλάχιστον φτάσατε ως εδώ) για επικοινωνία. Εις το επανειδείν και μην ξεχνάτε η: ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ…μπέ-μπέ!!!

Υ.Γ: Δεν έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά μάλλον στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθώ με τα σκυλιά! You know what I’m talking about…

[Vasilis-Billy Petrides]

^{bpetridis@gmail.com}

Snow, on my Window!

2007-03-16T23:34:00.001+01:00

Σ(ου)ιδέρομα!

2007-03-15T01:56:00.000+01:00

….Εποχή: Αύγουστος 2007, Τοποθεσία: Σουηδία/Στοκχόλμη

-Και μπαίνω που λές Γιωργάκη στο λεωφορείο προσπερνάω την γρια και τί ξεστομίζει η μισοπεθαμένη;

-Τι σε λέει ρε Μπιλάκο;

-«Ντρο ‘τ’ Χελβέτα!»… Κοίτα να δείς, ρε φίλε! Άκουσον- άκουσον!

Χράτς-Χρούτς...ακούγονται από την άλλη μεριά του ακουστικού. Προφανώς ξύνει το κεφάλι του.

-Και τι δηλαδή είναι αυτό;

-Ράτσα σκυλιού! Χαχαχαχα (Σ.τ.Σ. άθλιο χούμορ που έμαθα στο Λονδίνο)!

-…σιγή…

-Τεσπά, αυτό είναι αντίστοιχο με το: «Άντε, γαμήσου ρε Μ@λ@κ@!»

-Πώωωωω ρε φίλε, χαντακώθηκες! Σε την είπε η γριά!

Αφου περίμενε λίγο ξεστομίζει, ο αχρείος: ‘Αυτό που δεν κατάλαβα όμως είναι γιατί, σε αποκάλεσε με το όνομα σου;’

Μα καλά, τώρα αυτό είναι χιούμορ? Τα επόμενα δέκα λεπτά καλύπτονται από γέλια, που αναμεταδίδονται από κινητό κάπου στην βόρεια Ελλάδα και στα οποία επιδίδεται ο κολλητός μου, που παρεμπίπτοντος τον «παίρνω» (τηλέφωνο, καλέ!) καμία φορά έτσι για γελάσουμε λιγουλάκι. Δυστυχώς σε τέτοιες περιπτώσεις παίζω μονότερμα, συνήθως. Μετά από αρκετές προσπάθειες να διακόψω αυτή την κατάσταση, και μετά από αρκετά χρεωμένα λεπτά στο τηλέφωνό μου (η μητέρα μου θα έλεγε: «Βασ’λάκι, πίφτουν οι μουνάδες, Πίφτουν!)αποφάσισα να κλείσω το τηλέφωνο! Χραααπ! Μόλις έκλεισα την μοναδική συσκευή που ενώνει εμένα και τις αναμνήσεις μου… γιατί πολύ απλά δεν μπορούσα να το δεχτώ.

Αυτό βέβαια που δε μπορούσα να δεχτώ είναι αφενός το γεγόνος ότι μία περιπλανώμενη μαθουσάλας, με απεκάλεσε τοιουτοτρόπως. Λίαν αφοπλιστικά, indeed. ‘Με σημάδεψε η «μούμια», γαμώ το κέρατο μου! Πάλι λεφτά πρέπει να δίνω σε ψυχολόγους.’, συλλογίζομαι. Κατά δεύτερον δε νιώθω, και ίσως πιο σημαντικό από κάθε άλλο, νιώθω ότι στην ουσία η υπερ-αιωνόβια είχε δίκιο. Ίσως ήμουν μαλάκας!

Επειδή όμως νιώθω την αγονία σας (καινούριο feature του visitor-trafficking) να μάθετε δια ποίον λόγον, η «κακούργα» ήταν τόσο θανατηφόρα απέναντι μου, θα σας αποκαλύψω το εξής [μεγάλο μυστικό που πρέπει να γνωρίζεις όταν έρθεις στην Σουηδία, no matter what]:

Η Έννοια της «Ουράς» (σε ταμεία, τράπεζες, τουαλέτες, αποχωρητήρια κ.α.) είναι Ιερή και η καταπάτηση της «ουράς» θεωρείται το 8 θανάσιμο αμάρτημα. π.χ. έχω πετύχει Σουηδό παππούλη (από αυτούς που θυμίζουν τον Άγιο Βασίλη), με προφανές πρόβλημα στην πλάτη και μία βαλίτσα χάπια αγκαζέ, να περιμένει σε ουρά 11 ατόμων, για ποίο λόγο; Για να ρωτήσει πόσο κάνει, η τάδε πορτοκαλάδα επειδή είχε ξεφτίσει η τιμή, γραμμένη με μαρκαδόρο και ο σοφός (αλλά γκαβούλιακας) γέροντας δεν μπορούσε να την διαβάσει... Somebody shoot me! Παρακαλώ φέρτε την ίδια εικόνα στο μυαλό σας και συλλογιστείτε την ίδια ακριβώς σκηνή στην Ελλάδα...[ακολουθεί γραπτή αναπαράσταση της σκέψης σας. Ακόμα ένα από τα καινούρια χαρακτηριστικά του μετρητή επισκεπτών σε ιστοσελίδες]... «Παιδάκια να κλέβουν δρακουλίνια. Όλοι μπροστά και σχεδόν ξαπλωμένοι στο ταμείο επιδεικνύοντας τα λεφτά τους, λες και με αυτό το τρόπο θα δελεάσουν τον ψιλικατζή να τους εξυπηρετήσει συντομότερα. Ο ψιλικατζής, βέβαια που είναι επιχειρηματίας της πλάκας, ξέρει ότι στο τέλος τα λεφτά του θα τα πάρει. Διάφοροι τύποι να φωνάζουν: ‘Εεε, αφεντικό πόσο κάνει αυτό;’ Και ο καημένος ο έμπορας να χωρίς οπτικό πεδίο, είτε γιατί βαριέται να κουνήσει τη κεφάλα του, είτε γιατί απλά γίνεται πανικός μπροστά από το ταμείο, δίνει μια τιμή πέρα για πέρα άσχετη (μερικές φορές χαμηλότερη από την κανονική). Κάτι που φυσικά δεν φαίνεται να τον ενοχλεί καθώς αναγκάζεται να αγοράζει παντελόνια 3 νούμερα μεγαλύτερα για να χωράνε τα πεντοχίλιαρα (χούφτες-χούφτες) στις πολύτιμες τσέπες του!». Οι άνωθεν εικόνα θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριληφθεί στο έργο μου: ‘Η Εύπορη Ελλάς’, το οποίο σκοπεύω να γράψω ως μυθιστόρημα καθώς καταστάσεις σαν και τις προηγούμενες είναι απλώς το κατακάθι της φαντασίας του καλλιτέχνη, ή δεν είναι;

Για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντική είναι η τάξη, ο σεβασμός προς τους άλλους και συνεπώς η διατήρηση (διότι ήδη την έχουν επιτύχει) μιας ´πολιτισμένης’ κοινωνίας θα μπορούσα να αναφέρω το γεγονός ότι με το που κατέβηκα από το αεροπλάνο Θεσσαλονίκη-Στοκχόλμη, μου διέθεσαν ένα ενημερωτικό εγχειρίδιο από την Γραμματεία του Πανεπιστημίου με τους τρόπους καλής συμπεριφοράς στην Σουηδία. Το 1/3 των περιεχομένων σε αυτό το βιβλίο αφορούσαν το συγκεκριμένο συμβάν... «πάντα να σχηματίζεται ουρά κατά την είσοδο σε οποιωνδήποτε κοινόχρηστο χώρο όπου η αναμονή είναι αναγκαία/συγκεκριμένα οι κανόνες συμπεριφοράς στην Σουηδική κοινωνία απαγορεύουν ρητά την καταπάτηση της σειράς, κατά την αναμονή για το λεωφορείο. Σε όλα τα καταστήματα, τράπεζες, φαστφουντάδικα κτλ υπάρχουν μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων αναμονής [Σ.τ.Σ. επίσης και σε μερικές δημόσιες τουαλέτες, δηλαδή πρέπει να περιμένεις την σειρά σου για να εναποθέσεις τις 'ικανότητες' σου]. Παρακαλώ περιμένετε κύριε, Θα κατουρήσετε, περιμέντε". Ουφ, συγχύστηκα που να πάρει!Τι ήθελα και δεν το διάβασα νωρίτερα το βιβλίο ο κακόμοιρος;

Τέσπα, το έμαθα το μάθημα μου και από τότες είμαι καλός και ευγενικός....

ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΙΕΣ!!!

Αυτά από την όμορφη Στοκχόλμη. Θα αναφερθώ και σε άλλα συμβάντα (believe me, έχω πολλά), και στις παραξενιές που διέπουν τούτη την χώρα. Την χώρα των Τρολλς και των Δέντρων. Σαλούτ!

[Vasilis-Billy Petrides]

Τα περί Σουηδίας, γιατί κάποια "ψυχή" το ζήτησε...

Φωτογραφίες από την χθεσινή μου βολτούλα στην πόλη (εκτός βέβαια από αυτήν, με τον πάγο που την τράβηξα 2 βδομάδες πριν).

Ο Έλληνας της ξε-μυτιάς...

2007-03-13T02:08:00.003+01:00

Επεισοδιακόν επεισόδιον νάμπερ 1:

«Ηταν σκοτάδι και τα παραθυρόφυλλα έτριζαν…»,

Σκέφτηκα: “Μπα πολύ σκοτεινό και με προάγγελο του μυστηρίου. Θέλει λίγο φως”. Το βρήκα: «Ήταν σκοτάδι αλλά υπήρχε και μια μικρή χαραμάδα και απο πίσω λίγο μπεζ φώς…». τώρα μάλιστα, είναι απολύτως σαφές ότι υπήρχε και λίγο φως. Άρα, ο Τζόν-Τζόν είδε τον δολοφόνο (που παρεμπιπτόντως ήταν ο Μπίλ-Μπίλ), άρα πρέπει να πεθάνει. Ναι, αλλά αν πεθάνει εγώ ποιον ήρωα θα έχω να τυραννάω μέχρι να βρει την Τζέσυ-Τζέσυ, ο Τζόν-Τζόν και να την «φέρει στα ίσια της»;

Ουφ! (εδώ είναι το σημείο που παρατάω ό,τι κάνω και προμηθεύομαι ολίγον «καρκίνο»). Προσπάθησα να τελειώσω το καταραμένο βιβλίο μου σε λιγότερο από ένα μήνα, γιατί λέει οι καινούριοι στην δουλειά θα πρέπει να μπουν ταχύτατα στους σκληρούς και αδυσώπητους παλμούς της συγγραφικής παραγωγικότητας (λες και μιλάμε για τενεκεδένια κουτάκια και όχι για ανώτερες συγγραφικές ιδέες) γιατί ειδάλλως θα καταντήσουν να γράφουν σενάρια για ταινίες πορνό. Και δηλαδή τι κακό έχουν οι ταινίες πορνό, εεε;

Καταρχήν αφήνεις την συγγραφική σου φαντασία να δουλέψει σε πιο χαλαρούς ρυθμούς καθώς δεν υπάρχει ο φόβος να γίνει κυνικός και επαναλαμβανόμενος γιατί ούτως ή άλλως κανένας τελικός ακροατής δεν ασχολείται με το αν γνώρισε η Τζέην, τον Ρόκυ σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο, πανδοχείο, στο φεγγάρι ή στο Σύνταγμα…. μόνο η «πράξης» μετράει! Άσε που αποκτάς και γνωριμίες, καθώς κάθε σωστός σεναριογράφος πρέπει να «γνωρίζει» τον ηθοποιό που ενσαρκώνει τον εκάστοτε ρόλο. Τα παραπάνω οδηγούν σε γνωριμίες για σταθεροποίηση και εμπέδωσή του ρόλου από τον ηθοποιό και στο τέλος ο σεναριογράφος τούτων των ταινιών ξυπνάει δίπλα σε μία γυναικά-αιλουροειδή το επόμενο πρωί, λίαν «χαρούμενος»! Τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι η ευημερία των σεναριογράφων ταινιών πορνό, αλλά ΕΓΩ!Και μόνο ΕΓΩ. Αγγκρρρρ!

Το βιβλίο που συγγράφω την παρούσα στιγμή δεν είναι το πρώτο του είδους για του λόγου μου. Έχω γράψει δύο βιβλία στην σύντομη καριέρα μου. Ναι, φυσικά! Και τα δύο είχαν ακριβώς το ίδιο θέμα, ίδιο τίτλο, χαρακτήρες κα. Γενικώς ήταν ακριβώς τα ίδια βιβλία. Δικαιωματικά μπορείτε να ρωτήσετε για ποιο λόγο να γράψω δυο ίδια βιβλία. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή, shall we?

«Τα βιβλίο» όπως τα αποκαλώ, μιλάνε για τον θάνατο ενός ξυλοκόπου ο οποίος βρήκε ένα θησαυρό αμύθητης αξίας μέσα σε ένα κορμό δέντρου που του δόθηκε η εντολή να κόψει από τον δήμαρχο, διότι ο εν λόγο, δήμαρχος ήθελε να αυξήσει τα έσοδα του ταμείου του δήμου (βασικά ήθελε να κάνει πισίνα στην Ρόδο, στο ‘ξοχικό). Και τι ποιο απλός τρόπος από το να φτιάξει ένα καινούριο πάρκινγκ, και έπειτα να τσακώσει τα πεντοχίλιαρα! Το πάρκινγκ κανέναν δεν θα εξυπηρετούσε, καθώς ο δήμος ήταν το συγκρότημα 3 χωριών στην Βόρεια Ελλάδα και φυσικά όλοι διέθεταν γκαράζ για τα τρακτέρ τους. Το καινούριο πάρκινγκ λοιπόν θα ήταν έτοιμο αν δεν υπήρχε το «δέντρο του χωριού» στη μέση της πλατείας, παρεμπιπτόντως η πλατεία θα αναμορφωνόταν σε πάρκινγκ, αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο. Μέσα στο κουφάρι του δέντρου που ήταν στο κέντρο της πλατείας, που εμπόδιζε στην κατασκευή του πάρκινγκ, που θα βοηθούσε την «δημοσιότητα» του Κυρίου Δημάρχου, που ανατέθηκε στον ξυλοκόπο να για να το «ξυλοκοπήσει» (ο οποίος θα έπαιρνε μίζα για κάτι τέτοιο, αντίστοιχη με την κοπή του Δάσους του Αμαζονίου), βρέθηκε ο θησαυρός! Και τότε είπε, ο θησαυρός: Τζα!

Εν πάση περιπτώσι για να μην μακρηγορώ, μακρολογώ και μαλλί-μακρύ-μακραίνω, ο ξυλοκόπος, ο δήμαρχος και το δύστυχο το δέντρο, όλοι πεθάναν. Back to our subject, ο δολοφόνος τελικά βρέθηκε, αλλά δεν θα σας πω ποιος είναι, γιατί αλλιώς χάνεται το σασπένς και δεν αγοράζετε τα βιβλία μου….εεεε, το βιβλίο μου, σόρρυ. Το γεγονός όμως που με έκανε να ξαναγράψω το αριστούργημά μου, ήταν ότι είχα σκοτώσει τον δολοφόνο πολύ πριν αυτός σκοτώσει τους αποθανόντες, mentioned above. Άλλα σιγά το πράμα μπορείτε να πείτε: «Διέγραψε το συμβάν ότι πέθανε ο δολοφόνος και κράτησε όλα τα άλλα». Ναι αλλά έτσι (αυταπάντηση του συγγραφέα), τίποτα από τα προηγούμενα δεν έχει συμβεί! Let me explain. Ο δολοφόνος σκοτώθηκε από σύγκρουση με αυτοκίνητο σε έναν μοναχικό δρόμο του διπλανού χωριού. Ο οδηγός, ο οποίος ήταν ο δήμαρχος όταν συνειδητοποίησε τι έκανε, βγήκε από την Μερσεντές του και ενώ κοίταξε το θύμα (ο δολοφόνος, ο οποίος τελικά δεν ήταν ο δολοφόνος) θυμήθηκε κάτι, καθώς παρατηρούσε την μεγάλη κηλίδα αίματος που δημιουργήθηκε στο έδαφος από το ανοιχτό σαγόνι του θύματος. ΤΟΤΕΣ: του ήρθε η ιδέα να φτιάξει φέτος το καλοκαίρι μια πισίνα στο εξοχικό στην Ρόδο! Επομένως αν δεν σκοτώσω τον δολοφόνο δεν θα θυμηθεί ο δήμαρχος ότι ανέβαλε την κατασκευή της πισίνας, too long. Και όλα θα πάνε στον αγύριστο! Επομένως τώρα γράφω ξανά το βιβλίο μου, από την αρχή και χωρίς λάθη! Όπως περιμένετε για την νέα έκδοση…χεχεχεχες!

Ευχαριστώ, που διαβάσατε έως εδώ…

Είστε απολύτως χασομέρηδες! Εύγε, true Greeks!

Και εγώ μην νομίζετε, ό,τι μου λένε γράφω!

Τσάγια!

[Vasilis-Billy Petrides]

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΌ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗς ΕΛΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑ-ΜΕΤΑ-ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ...

2007-03-12T20:12:00.000+01:00

Σελίδα Πρώτη

Κ.Ρ.Α.: Άτακτο έντυπο κατά της έννοιας της πνευματικής ιδιοκτησίας, της επιστημονικής και καλλιτεχνικής σύμβασης, που εκφράζει χωρίς συνέπεια την εποχή του μετα-μετα-μοντερνισμού. Τα λόγια μας έχουν χιλιάδες πατέρες Αυτό ενοχλεί αφάνταστα όσους προσπαθούν να συσκευάσουν τη σκέψη προσθέτοντάς της γραμμωτό κώδικα. Η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας, που γεννάει το προπατορικό αμάρτημα της λογοκλοπής, περιτριγυρίζει το ακαδημαϊκό σύστημα. Η γνώση πρέπει να προκύπτει από μια αυστηρή επαγωγή. Κάθε σκέψη πρέπει να φοράει τον μεθοδολογικό μανδύα της γλώσσας των ανθρωπιστικών επιστημών, για να καλύψει το εγγενές τους κουσούρι, την ανεπάρκειά τους να προσδιορίσουν το αντικείμενο. Το ανθρώπινο φαντασιακό τσαλαπατιέται ύπουλα με την κατηγορία της μη-μεθόδου. Το Κ.Ρ.Α. γνωρίζει ότι τα περισσότερα από αυτά που λέει, τα έχουν πει άλλοι, αυτολεξεί ή με τρόπο παρόμοιο. Αν τυχόν προσφέρει κάτι καινούριο, δεν το αντιμετωπίζει με αυταρέσκεια. Είναι ένα ακόμη βότσαλο. Τα παιχνίδια που παίζει με τις συμβάσεις δεν είναι απαραίτητα για να τις καταργήσει, γιατί οι μετα-μεταμοντερνοι τρέμουμε στην ιδέα να αντικασταστήσουμε τις παρούσες με τις δικές μας. Είναι γιατί δεν μπορεί να αντισταθεί στο παιχνίδι της περιφρόνησης των υφισταμένων. Μισούμε τις υπογραφές, τους τίτλους ή τις κοινοτυπίες, ωστόσο μπορεί να τα χρησιμοποιούμε ή να τα αντικαταστήσουμε με δικά μας. Άλλωστε η συνέπεια δεν είναι κάτι που μας απασχολεί, από τη στιγμή που η σιωπή είναι ο μοναδικός τρόπος για την πραγμάτωσή της.

Δεν μας ενδιαφέρει η έριδα μεταξύ των μοντερνιστών και των μεταμοντερνιστών για την ύπαρξη των τελευταίων. Την εποχή μας είναι υποχρεωμένοι οι μεν να τη δεχτούν ως ένα ακόμη μέλος του σώματος του μοντερνισμού, οι δε ως το καίριο πλήγμα που σηματοδότησε το πέρασμα σε μια νέα. Εν πάσει περιπτώσει, το πρόβλημα της οριοθέτησης δεν μας απασχολεί στο παραμικρό. Γι’ αυτό παίζουμε όχι μόνο στα όρια αλλά και με τα όρια. Να πιαστεί ξανά η αρχή.

Ιδέα και κείμενο, από την Ομάδα του ΚΡΑ. Μη-παραδόξως άγνωστη. Also published, one day that none noticed in the University of Cyprus, by somebody who is Unknown, and maybe happy...

The three riders of the apocalypse (who da men?) By Nikos (Zappa) Kokkalis

2007-03-12T16:49:00.000+01:00

Once, three young men met in the university of a small country, commonly known as the Land of the Pubs. Billy (Billias), petrovgr (Christos), and zappa (Duke), became the founders of the worlds first post-postmodern magazine, the aptly called KRA. The magazine was widely critically acclaimed by the land-of-the-Pubs-landers (in a few words most of them didn't understand a thing of what it was saying). Thus the three decided that they should not recreate the magazine and go on to other things. The two of them created a rock band (you know, one of those that rock their audience (that other thing is called stone-throwing, a barbaric act that most of the rock bands tend to dislike, having been subject to that from not-so-full-of -understanding-towards-the-artists-members-of -the audience)). But soon enough duty, and exchange programmes of the University of the Land of the Pubs kicked in. One of them moved North (Billy), the other moved south-east (petrovgr). Being stuck under the Guiness beer barel, zappa decided to stay the course, and continue his perillus task of making the Land of the Pubs a more interresting place to be...Here they can narrate their adventures in the perillus lands they live in.

Pssst christo, there are some really good looking Aussie burds hanging around ucy now:P Your loss mate

I felt like writing (or eating)!

2007-03-11T20:13:00.000+01:00

The time I give to clean my room, myself, even the Flash-Memory of my brain, is smaller than the tiniest bean ever seen by the eyes of an Ant! It is more close to zero. Yes, I am a person that cleans his room, when the amount of rubbish and dirty socks (mixed with underwear) blocks his way to his desk, where his computer is located. This actual distance is 1 meter. In this odd equation, surrounded with dust-circles the author of this funny text includes his vast body. His body is a combination of arms and legs all connected to his strong and tough belly, which (above others) has the ability to process unimaginable, incomprehensible and limitless amounts of food. Alone in his last dream to conquer the world with his jaws, the author rides on his beautiful, golden elephant. His elephant is the only animal that he respects and admires, since he and only he (the elephant!) understands his lack of abstemiousness. Through dozens of spaghetti and rice, cooked with tomato mostly or white milk-cream, I have achieved a terrible life that is no different than this ordinary, daily timetable, of mine:

16.30: I wake up

16:31 Open the computer

[From that point I loose the feeling of time in front of a screen]

05:45 Fall asleep

This is an ordinary day for me. Oh, I forgot to include the massive meals that I consume every 3 or 4 hours. That’s it. When I feel like writing again, and maybe ending this very text, I will let you know with a simple burger on your balcony! Until then, good luck with your lives!

[Vasilis-Billy Petrides]

Trip to Estonia

2007-03-11T13:13:00.000+01:00

******It's been a while since I went there, with all these people you can see on the picture, including some others who where too drunk to come!

Oh, well we had some good time! It is a nice City (Tallinn) that unfortunately couldn't forgive itself for all the things the Citizens did during Communism! Thus, they are still some years behind! You can feel it on the streets, that this place is not a typical European City! It has something special, something more Russian than other countries that had to do with Russia during these old times. Maybe, it is the church that made me end up with this conclusion. Very fascinating, indeed! You should all visit Estonia! It is cheap and they have nice food! We ate in a 16 a.c. restaurant, where the atmosphere was influenced by this dark medieval period in Europe! There wasn't even a single electric Lamp!

CU! Estonia, I will come back!

My Greek Work about Sweden...

2007-03-11T03:31:00.000+01:00

I know, that the following article is in Greek, and I am sorry! It is a funny article about my time here in Sweden and it will be published at the Official Newspaper at my University! I am going to translate it in English as soon as possible. I hope the Greeks at least will enjoy it, for now! Τα εν Σουηδίας γραμμένα by Βασίλη-Billy Πετρίδη. Γεια χαρά νταμ από την παγωμένη Σουηδία. Είμαι ένας από τους «λίγους». Τώρα μην με ρωτάτε ποιοι είναι αυτοί οι «Λίγοι» (απαύγασμα της φαντασίας του αρθρογράφου, ναουμ). Διορθώνομαι: είμαι ένας φοιτητής ανταλλαγής στην Παιδαγωγική Σχολή της Στοκχόλμης (=χώρα της Νοτίου Αφρικής, χεχε!), ή αλλιώς ερασμίτης, τρομάρα μου. Παρακαλώ, εάν είστε εύπορη, ξανθιά και εμφανίσιμη, όπως διαβάσετε το προηγούμενο άρθρο μου στη ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, περί: μουσικής και προβάτων. Έχοντας, λοιπόν, ήδη μασουλήσει το ½ της ερασμήτικής θητείας μου, αλλά και της φυτείας μου (?), εδώ στην χώρα του Αρκτικού Κύκλου (Σουηδία, για τους αστοιχείωτους και με μηδενική μνήμη), αποφάσισα να ΓΡΑΨΩ! «Σας γράφω» λοιπόν από την Σουηδία (αυτός θα ήταν ο τίτλός αν δεν τον λογόκρινε η έρμη η γλώσσα μας). Γράφοντας και πίνοντας, πίνοντας και γράφοντας συνειδητοποίησα ότι αυτή η χώρα και επομένως οι εμπειρίες μου στο τόπο αυτό είναι, πολύμορφες, πολύγλωσσες και πολυεκατομμυριούχες (με εξαίρεση το τελευταίο όλα τα άλλα είναι αληθινά). Νιώθοντας την δίψα να γράψω, καθώς έπινα, συνειδητοποίησα ότι βρήκα ένα καλό θέμα να μελετήσω και να καταγράψω, και άμα θέλει ο Παντοδύναμος (Bill G.) να το εκτινάξω ηλεκτρονικός στην άλλη μεριά της γης, προς ένα μικρό αλλά με μεγάλη καρδία νησί, Την Κύπρο βρε! Τα εν Σουηδίας γραμμένα, λοιπόν, είναι ένα έργο δίχως ενοχές και προκαταλήψεις (μόνο προς τους εχθρούς του), το οποίο μελετά τις διαφορές between Ελλήνων και Σουηδών με μοναδικό σκοπό να αποδείξει πόσο διαφορετικοί και ίσως ανώτεροι είναι οι μεν από τους δε. Έχοντας καθίσει σε αρκετές τοποθεσίες υψίστης παρατηρητικότητας (ονόματι: παγκάκια), σε διάφορα σημεία και γωνίες τούτης της Πόλης, με αγκαλιά διάφορες ξανθιές (Heineken, Carlsberg, Amstel etc.), παρατήρησα, εντελώς αποκαρδιωτικά, ότι οι Έλληνες ως λαός δεν έχομεν ουδεμία σχέση με τους ξανθούς, ψιλούς, όμορφους και ταμάλα γυμνασμένους Σουηδούς. Προτού όμως αρχίσω θα ήθελα να τονίσω ότι η σύγκρισης αυτή ίσως, δεν είναι και η πιο δίκαια, όταν η μεν Σουηδία είναι: τεχνολογικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολλά άλλα σε «-ικά» ανεπτυγμένη i.e. Volvo, Saab, Sony Ericsson, 0% εγκληματικότητα κ.α., ενώ η δε το μόνο πράγμα που μπορεί να παράγει είναι συναρμολογημένα ποδηλατάκια από την Κίνα. Εφόσον έχω αποδείξει, εξ αρχής, ότι το ακόλουθο κείμενό μου δεν έχει απολύτως καμία επιστημονική σημασία ή γενικώς σημασία at all, συνεχίζω τεντώνοντας τα χέρια μου προς το ταβάνι (=κίνηση λίαν must για συγγραφείς και διαβαστερούς σαν και του λόγου μου)! Και ξεκινάει κάπως έτσι. Η Σουηδία είναι μια χώρα μεγάλη με αρκετό ορυκτό πλούτο ώστε να «αεριστεί» με άνεση στα μούτρα Αμερικανών και Αράβων, κάτι που την κάνει αρκετά αυτόνομη. Είναι η Τρίτη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης, μετά την Κύπρο και το Βατικανό. Είναι όμορφη, με απέραντα λιβάδια και δάση όπου οι όμορφες σουηδέζες λιάζονται topless τα καλοκαίρια, στιγμές που συγκινούν και σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν οι πατεράδες τους ήταν ζαχαροπλάστες ή κοσμηματοπώλες. Και δεν μπορείς να αποφασίσεις. Ο χειμώνας, από την άλλη, είναι κρύος άλλα όταν το χιόνι καλύπτει κάθε δυνατή σπιθαμή γης και γυναικείου καμπυλωτού σουηδικού κορμιού, εσύ δεν μπορείς να αποφασίσεις αν τις προτιμάς με ρούχα ή χωρίς. Και ο χρόνος κυλάει απαλά χωρίς να καταλάβεις πότε φύτρωσαν βρύα και λειχήνες στο μπαλκόνι σου όταν πριν από λίγες βδομάδες είχε μισό μετρό χιόνι. Το πρωί πας στο πανεπιστήμιο και κάνεις μόνο τρεις ώρες μάθημα κάθε μέρα με τουλάχιστον μισή ώρα διάλειμμα για να πιεις καφέ, το γνωστό και ως ficka (σουηδική ανακάλυψη όταν αρχίζεις και κουράζεσαι στην δουλειά ή στην Σχολή). Δεν ανησυχείς αν θα βρεις δουλεία μετά την αποφοίτησή σου καθώς τα ποσοστά ανεργίας είναι από τα κατώτερα παγκοσμίως. Εν ολίγοις, είσαι απολύτως σίγουρος ότι από φοιτητής του Φυσικού Τμήματος θα καταλήξεις να κάνεις έρευνες για την βιομηχανία και όχι delivery boy στην κοντινότερη πιτσαρία, την οποία κατέχει ο θείος σου (αλλιώς θα σε προσλάμβαναν, όταν οι κινέζοι αρχίζουν να ψιλώνουν). Έπειτα πας μια βόλτα μέχρι το κέντρο με τον Υπόγειο, το λεωφορείο, το τρένο, το τραμ, ή το καραβάκι (ναι καλά, διαβάσετε το καράβι θεωρείτε μέσο μαζικής μεταφοράς). Αδιαμφισβήτητα θεωρείται το καλύτερο Σύστημα Μαζικής Μεταφοράς Παγκοσμίως (όταν πάω Ιαπωνία θα σιγουρέψω την παραπάνω πρόταση). Μέσα στα αρνητικά μπορώ να συμπεριλάβω το γεγονός ότι ο ήλιος δύει γύρω στις 2:30 το μεσημέρι, κατά την διάρκεια του χειμώνα λόγο της κλήσης της Γης, αν και αυτό διαρκεί μόνο λίγες εβδομάδες. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι ιδιαίτερο πρόβλημα καθώς ένας βασικός μισθός (π.χ. καθαρίστρια) έχει αποδοχές 10 με 12,5 ευρώ ωριαίος (!), κάτι που σου δίνει την δυνατότητα να πεταχτείς μέχρι την Ταϊλάνδη και να κάνεις τα μπανάκια σου όταν πίσω στην πατρίδα έχει -6 βαθμούς και η μέρα διαρκεί 6 ώρες. Από την άλλη έχομε την Ελλάδα. Αχ αυτή η Ελλάδα! Όλοι την μισούμε και την αγαπάμε ταυτοχρόνως (εξαρτάται από το που βρισκόμαστε πάνω στην υφήλιο). Έχει ζέστη και το καλοκαίρι διαρκεί πιο πολύ και από την ζωή της διάσημης υδρόβιας χελώνας. Έχουμε παραλίες, που δυστυχώς, στις ώρες αιχμής θυμίζουν με την Κόλαση του Δάντη όπου οι άνθρωποι είναι στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες. Και όταν έρθει η αγιασμένη τούτη ώρα να βουτήξεις στα καταγάλανα νερά που σου διαφημίζανε (μετά από σιγοβράσιμο στους 40 βαθμούς Κελσίου) συνειδητοποιείς ότι καταρχήν το μοντάζ είναι παντοδύναμο και ότι τα νερά έχουν ίδιο χρώμα με τους αφρικανούς που πουλάν τα δισκάκια μαϊμούδες, αψηφώντας την μούντζα: Η Πειρατεία Σκοτώνει την Μουσική. Και όταν βγεις από την παραλία και θελήσεις να απλώσεις την ημιθεϊκή Ελληνική κορμάρα σου (με τα περίσσια κιλά από το Πάσχα) συνειδητοποιείς ότι η καλύτερη γκόμενα της παραλίας θυμίζει την γιαγιά σου που σου έδινε πολυσάλιαχτα φιλιά στα παιδικά σου μάγουλα. Μετά από λίγες ώρες στο traffic jam καταφέρνεις να φτάσεις στην κοντινότερη καφετέρια, η οποία βρίσκεται μόνο 10m από το σημείο εκκίνησης σου. Και τότε παραγγέλνεις όλο το μεγαλείο της Ελλάδας ανακατεμένο με ζάχαρη και γάλα, χαρούμενος που πλήρωσες μόνο 4 ευρώ το πολύτιμο φραπέ σου, δηλαδή περισσότερο από το βασικό ωριαίο μισθό (3,5 ευρώ), κάτι που στην απλή γλώσσα των (Ελληνικών, παρακαλώ) μαθηματικών σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψεις γύρω στη μια ώρα και κάτι λεπτά για να πιεις έναν φραπέ στην παραλία. Συγχαρητήρια! Όλοι η κάστα Ελλήνων που παρουσιάζονται άνωθεν, περιλαμβάνει και τον αρθρογράφο. Μια απάντηση που ακούω συχνά από γνωστούς λες και με αφόπλισαν με μιας, όταν λόγια αγανάκτησης, σαν και τα προηγούμενα ξεστομίζω, είναι η εξής: «Ρε, μλκ, μπουζούκια έχουν στην Σουηδία? Εμ, δεν έχουν οι μλκες!». Τούτη την στιγμή αντιλαμβάνομαι, εντελώς αποκαρδιωτικά, δυο πράγματα: 1. συναναστρέφομαι με θηλαστικά διαφορετικού είδους με το δικό μου (=πολιτισμένη έκδοση των ύβρεων του κ. Λεβέντη) και 2. πρέπει να απαντήσω, ειδάλλως η πιθανότητα το αντίπαλο θηλαστικό να νιώσει νικητής είναι σχεδόν σίγουρη. Όχι, δεν έχουν μπουζούκια, ούτε βλακώδεις φάτσες να ξοδεύουν 150 ευρώ σε ένα βράδυ για ποτά ανακατεμένα με οινόπνευμα και σε λουλούδια που δεν σε αφήνουν να πάρεις σπίτι σου, αλλά αντιθέτως σε αναγκάζουν να τα πετάξεις για να αποδείξεις ότι τα γαρίφαλα είναι χρήσιμα και για κάτι «άλλο», πέρα από τα νεκροταφεία. Με αυτά και μ’ αυτά, ήρθε η ώρα να εναποθέσω τα αποτελέσματα της πουριτανικής μου έρευνας, η οποία ,ευτυχώς, δεν δέχτηκε κανένα από τα κονδύλια και τις προσφορές των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν σαν μόνη παράκληση να αναφέρομαι προς το όνομα τους με το επίσημο όνομα τους: «Υπερδύναμη». Αποφασισμένος, λοιπόν, να μην πουλήσω την ψυχή μου στον Βελζεβούλη, τελειώνω αυτό το άρθρο κάνοντας μια θερμή παρέκκλιση να μην με λιθοβολήσετε κατά τον γυρισμό μου στην Κύπρο λόγω των προειρημένων. Τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από φανερά (εκτός βέβαια εάν ανήκετε στην κάστα των αντίπαλων θηλαστικών) και για αυτό δεν θα ασχοληθώ με summarizing και τα τοιαύτα. Σαλούτ! Ταπεινά δικός σας, ο Μπίλης, ναούμ! ΕΠΑΔ 2ο Βασίλης Πετρίδης bpetridis@gmail.com

2007-03-11T02:16:00.000+01:00

Here we can see how some good-old friends can end up, after a few alcoholic liquids! Warning: Kids, you can use drugs! Full stop. You may accept prostitution! Full stop. But one thing you can not do, is to: END UP LIKE ME! Never drink too much because later maybe you will regret it! Full stop.

First Message. Concerning the Rules of this Blog!

2007-03-11T01:45:00.000+01:00

If I had to choose between women's and men's rights, I would choose DOGS' Rights! This blog has nothing to with Dogs nor with their rights! And apparently is not a serious blog, so I challenge you to express your inherent stupidity on this very Blog! One Blog-One Man... Written & corrected by myself [Vasilis-Billy Petrides]